Joan Laporta is de president van FC Barcelona. Naar aanleiding van het Champions Leagueduel Celtic-Barça roemde hij de Celticfans als ‘de beste ter wereld’. Eerder verklaarde Clarence Seedorf hetzelfde. En het werd simpelweg officieel bevestigd door UEFA en FIFA in 2003. Vier jaar geleden opende dezelfde affiche één van de opzienbarendste en alleszins meest aangename ‘voetbalmodes’ van de voorbije periode: het collectief verwerken van maatschappelijke emoties in het stadion.De fans van Celtic Glasgow genieten internationale faam omwille van hun fantastische spirit. Ze brengen altijd een sfeer van music & fun en blinken uit door originaliteit. Geen club ter wereld spendeert meer aan goede doelen. In oktober 2006 baarden 10.000 groene supporters opzien in Lissabon. Voor de match met Benfica ontvouwden ze een spandoek met daarop de naam van Miklos Feher en de tekst Nunca Caminharossozinko (You’ll never walk alone). Benficaspeler Feher overleed in 2005 op het veld als gevolg van een zeldzame hartziekte. De schrijnende beelden gingen de wereld rond. Waarom brengen Celticfans een hommage aan een speler die zij niet kennen? Een official antwoordde: ‘Omdat dat de kracht is van Celtic. Het hart van Celtic klopt voor het voetbal in de hele wereld.’ In november 2007 werd dit ritueel herhaald voor de wedstrijd tegen Shaktar Donetsk. Met een indrukwekkende minuut applaus herdachten de groenwitte fans – op eigen initiatief – de meer dan 100 doden van een mijnramp in Oekraïne. Voor de nabestaanden werd een éénmalig solidariteitsfonds opgericht.Er zijn nog andere aangrijpende voorbeelden. In augustus 2007 vermoordde een straatbende in Liverpool een elfjarige jongen om niets. Hij droeg een shirt van Everton. De stad aan de Mersey tekende voor samenhorigheid in de rouw. In dezelfde week stond Liverpool-Toulouse op het programma. Er geschiedde iets gevoeligs. De ouders van de vermoorde jongen werden in hun blauwe Evertonsjaals op het veld gevraagd. Uit de luidsprekers van Anfield Road schalde als eerbetoon de tune van Z Cars, een populaire televisieserie uit de jaren zestig over het leven in een fictieve op Liverpool lijkende stad. Z Cars is het lijflied van Everton en wordt bij elke thuismatch op Goodison Park gedraaid. De altijd waardige Liverpoolcoach Rafa Benitez en zijn vrouw knuffelden ter hoogte van de middencirkel de ontroerde ouders. De Kop van de Reds respecteerde de minuut stilte en zong een mooi vers uit Walk On. In september 2007 stierf Antonio Puerta van FC Sevilla na een hartstilstand tijdens een wedstrijd. Er dreef een emotionele siddering door de verdeelde Spaanse stad. De herdenkingsdienst vond plaats in het Estadio Sanchez Pizjuan. De voorzitters van rivalen FC en Real Betis omhelsden elkaar publiekelijk, de kaarsen brandden in rode en groene kleuren van de clubs en fans mengden zich langs de begrafenisroute. In de herfst van 2007 voerde men in alle Engelse voetbalstadions een gemeenschappelijke memorie op aan de negentigste ‘verjaardag’ van de waanzinnige slag aan de Somme (1917), mét rode klaprozen op de revers van de coaches. Op 10 februari 2008  was er de indrukwekkende hommage aan de Busby Babes bij de derby tussen Manchester United en Manchester City. Maar niets overtreft de intensiteit van de spontane versie van You’ll Never Walk Alone voor de match Celtic-Barcelona van 11 maart 2004 (zie You Tube).
De Celticfans verstuurden hiermee een unieke boodschap van solidariteit aan de slachtoffers van de moordende bomaanslag in Madrid op dezelfde ochtend. Celtic-Barcelona van dat jaar heeft daarmee de trend gezet voor het gemeenschappelijk verteren én uiten van verdriet via het stadion. Daarna is het weer tijd voor een prettig gestoorde versie van ‘Always look on the bright side of life.’

Advertenties