RAF WILLEMS: DE ORANJE VOETBALKOORTS HOORT THUIS IN HET NEDERLANDS CULTUREEL ERFGOED

juni 16, 2008

Nederland stond twintig jaar geleden op zijn kop nadat Oranje het EK 1988 had gewonnen in München. Het land vierde feest, de feelgoodfactor lag hoog. Tijdens gesprekken die ik hierover voerde met toenmalige doelman Hans van Breukelen en regulerende middenvelder Jan Wouters borrelden de emoties op. Ze voelden zich zichtbaar goed bij de herinneringen aan toen. Sterker: ze ontdekten dat héél Nederland een goed gevoel had, en misschien wel heeft, bij de Gouden Generatie van 1988. Nederland bouwde bovendien een sterke reputatie op in Europa: aantrekkelijk voetbal en de eerste kampioen van het Avondland met een gekleurde aanvoerder en enkele spelers met uiteenlopende etnische achtergronden. Is 1988 een uniek moment geweest in de Nederlandse beleving? Hoort de Gouden Generatie niet gewoon thuis in de vaderlandse geschiedenis? Sterker, moeten we de oranje voetbalkoorts niet uitroepen tot onderdeel van het culturele erfgoed?

 

Sinds de Gouden Hollandse Voetbaleeuw (1969-1978), die dus in 2009 zijn veertigste verjaardag viert met de herinnering aan de eerste Europacupfinale van Ajax tegen AC Milan (1-4), zijn in alle continenten Nederlandse coaches en spelers actief. Met winst in de Champions League en in de landskampioenschappen van de Grote Vier Engeland, Duitsland, Italië en Spanje. De stijl van Oranje rijpte de voorbije vier decennia tot de belangrijkste voetbalschool ter wereld, op die van Brazilië na. De basisprincipes van de filosofie bleven dezelfde maar werden op intelligente wijze aangepast aan de veranderende omstandigheden, vanzelfsprekend na veel interne conflicten en polariserend democratisch debat in de media én de selectie. Ziehier de voetbalgedachten van The Dutch:  esthetische opbouw; verzorgd aanvallend voetbal op de helft van de tegenstander; balbezit via het systeem van de zgn. circulatie; vleugelspel met drie spitsen; inschuivende libero en meevoetballende keeper; meedogenloze en jagende centrale middenvelders die zo hoog mogelijk pressie zetten bij balverlies; mondige, intelligente en elkaar corrigerende spelers. Winnen met kunstzinnig voetbal dat tegelijk aan het assertieve grenst. Intussen is dit al de vierde generatie internationals die op grote toernooien de aandacht van de mondiale opinie opeist: 1974-1978 (WK); 1988-1992 (EK); 1998-2000 (EK & WK); 2008 (EK). Met dat vrijheidslievende artistieke spel verleidde Nederland miljoenen mensen.

 

 

 

Daarnaast is er het knotsgekke supportersgevoel. De natie gaat collectief uit het dak als het nog maar snuffelt aan een mogelijk succes op een groot toernooi. Hoewel sommige zeurderige columnisten het fenomeen over de hekel halen, is het toch dé manier om naar een voetbalmatch te kijken. Verkiezen we in de plaats dan bruut geweld, hatelijke spreekkoren of sfeerloze stilte? De prettig gestoorde aanhang van het Nederlands Elftal – met 50.000 mannen en vrouwen in Zwitserland – geeft het goede voorbeeld op de verbroederende ‘fanfeesten’ voor, tijdens en na de wedstrijd. De combinatie ‘aanvallen&techniek’ en ‘vermakelijke ambiance’ levert het Nederlandse systeem op geregelde tijdstippen internationale lof op en hoort eigenlijk integraal thuis in een goede ‘cursus inburgering voor nieuwkomers’.

 

En terwijl elke goede Belg wel een mop of zes uit zijn mouw kan schudden over de legendarische zuinigheid der Nederlanders – Wat zegt een Hollandse man tegen zijn vrouw als ze vrienden ontvangen? ‘Giet eens een liter water bij de soep, we krijgen bezoek.’ – is er paradoxaal genoeg waarschijnlijk geen volk dat zo massaal investeert in ‘goede doelen’. De Stichting Meer dan Voetbal heeft de taak om deze beide werelden in de toekomst structureel met elkaar te combineren en te opereren als ‘verbindend principe’. Met Oranje als vlaggenschip van de natie. Nationale elftallen zijn cruciaal in het proces van het bij elkaar brengen van mensen over alle ideologische, culturele en religieuze stromingen heen, precies vanwege de herkenbaarheid. Een verdeelde bevolking kan zich op een positieve wijze verenigen rond een nationaal voetbalboegbeeld. Door elke inwoner van Nederland – ongeacht afkomst, huidskleur, geslacht, geaardheid of religie – welkom te heten en achter zich te scharen. En door gewoon EURO 2008 te winnen en de cirkel rond te maken: van 2008 naar 1988 en terug. En het land opnieuw op zijn kop te laten staan. De Oranje voetbalkoorts hoort zonder enige twijfel thuis in het Nederlandse culturele erfgoed!

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: