RAF WILLEMS: FC ARSENAL FOR EVERYONE EN DE DROOM VAN RAY DAVIES

augustus 11, 2008

FC Twente speelt tegen FC Arsenal in de voorronde van de Champions League. De mijmeringen aan het in memoriam voor Highbury (1913-2006) tieren nog welig.

 

In Celluloid Heroes dicht Ray Davies, de zanger van The Kinks: Everybody’s a dreamer, everybody’s a star. Everybody’s in movies, it doesn’t matter who you are. Vanuit Café Drayton Park staar ik naar het modernistische Emirates Stadium van Arsenal. Het nieuwe voetbalpaleis met 60000 plaatsen blinkt in de zon. Ik bestel een koffie, maar dat is niet naar de zin van de gezette waardin, een Daisy-achtig -type uit de humoristische Engelse serie Keeping up Appearances: ‘We don’t do coffee babe. What do you want darling?’ Ik vermijd nog net twee borsten op mijn schouder en vlucht onder de grijnzend-spottende blikken van mannen-met-halve-liter-Guinessbier-aan-de-toog de kroeg uit.

Ik duik ‘onder’ in de wijk ‘Highbury’, op zoek naar het oude stadion en vind Gillespie Road, de boulevard of broken dreams van de Gunners. Ik wandel in gedachten mee met Ray Davies, één van mijn favoriete songsmids. The Kinks genieten wereldfaam door simpele, stampende rock’n rollhits uit de jaren zestig als Lola, You really got me en All day and all of the night. Ray Davies had meer in zijn mars. Met een reeks conceptelpees – Misfits, Preservation Act, Schoolboys in Disgrace – hekelde hij in de midden van de jaren zeventig op satirische wijze de onvolkomenheden van de Engelse samenleving en hield pleidooien voor het behoud van waardevolle historische landschappen. Zoals Highbury.

 

 

 

Bij de verhuis naar het Emirates Stadium in de zomer van  2006 viel de zanger ten prooi aan verlatingsangst. Hij haalde emotionele herinneringen op in de krant The Times: ‘Ik zal het oude stadion missen. Highbury is het zorgeloze en vrolijke deel van mijn kindertijd en jeugd geweest. Op mijn vijfde stapte ik tussen de massa van bijna 50000 mensen aan de hand van mijn vader naar Arsenal. Hij wijdde me in: Highbury was als een heilige plaats voor hem, hij had al de kampioenschappen van de jaren dertig gevierd. Ik stond met mijn broer Dave op de North Bank en zag er de Busby Babes in 1958 met 5-4 winnen, vier dagen voor het elftal van Manchester United de vliegtuigramp niet overleefde. Ik keek met ogen open hoe George Best met zijn goocheltrucs onze defensie pijn deed. Ik beleefde de beruchte owngoal van George Graham tegen het Ajax van Johan Cruijff en juichte bij de fenomenale doelpunten van the great Charlie George toen we in 1971 de dubbel wonnen: magnificent days indeed! Mijn hart doet pijn want ik weet dat ik nooit meer de lanen naar Highbury zal aflopen, tussen duizenden andere Arsenalfans. Een sentimentele die-hard als ik treurt om het verlies van een monument, het verdwijnen van een landschap.’ Goodbye Gillespie Road.

Het verval is niet te stuiten. De ooit felkleurige arbeidershuisjes bladderen af. Highbury is een ruïne. Een oude, dronken man waggelt naar de bouwput – er komen appartementsgebouwen in de plaats – en verliest zijn weg. Letterlijk en figuurlijk. Woonde hij ooit de inspirerende activiteiten van Arsenal for Everyone bij? Met het ‘Sports Centre for the Homeless’, waar voetbalcoaches tijdens de week hun diensten aanboden aan daklozen en risicojongeren. En met ‘Arsenal and Maimonades’: ter verbetering van de relatie tussen joden en moslims in Londen. Tijdens zondagochtendsessies speelden kinderen van beide gemeenschappen samen en werden de vooroordelen op pedagogische wijze aan de kant gezet. Op de legendarische staantribune North Bank mengden zich, volgens literaire getuigenissen, mensen uit de verschillende migrantengemeenschappen rond Highbury in een natuurlijke beweging met de traditionele Engelse fan: ‘Joden, Ieren, Grieken en Afro-Carribeanen maakten er een gezellige smeltkroes van.

Iedereen was er een beetje een ster, op zijn manier,  en droomde weg over een rol in de film van het dagelijkse Arsenalleven. Je werd er geaccepteerd zoals je was.

Everybody’s a dreamer. Everybody’s a star. Everybody’s in movies. It doesn’t matter who you are. Zoals ooit Ray Davies zong.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: