RAF WILLEMS: DE GROOTMOEDER VAN MOUSSA DEMBELE, RODE DUIVEL MET AFRIKAANSE ROOTS EN ORANJE VOETBALPLEZIER

augustus 25, 2008

Moussa Dembélé speelde enkele prachtige wedstrijden op de Olympische Spelen. Met een fantastisch doelpunt kapte hij de hele Italiaanse defensie uit in de kwartfinale (3-2). België eindigde vierde, als eerste Europese natie. De AZ-spits behoorde tot de uitblinkers van het toernooi. Ook in de moeilijke partijen tegen Nigeria en Brazilië liet hij creatieve flitsen in de kleine ruimte van het hoogste niveau bewonderen. Erfde Moussa, die zich als kleine jongen aan Patrick Kluivert spiegelde, zijn talent van zijn grootmoeder, in de jaren zestig één van de eerste voetballende vrouwen in Vlaanderen?

 

Het schilderij in de woonkamer in Antwerpen beeldt het gezin Dembélé uit. Dochter Assita prominent in het midden, moeder en vader op de achtergrond en zoon Moussa aan de zijkanten. Tilly Huygens, moeder van Moussa, heeft het geschilderd. Ze is selfmade kunstenares en ze gelooft in de improvisatie. In tegenstelling tot haar andere doeken zal ze dit nooit verkopen. Het is van haar, ze is het schilderij zelf.

Er hangt een meditatief aura rond, er steekt een flard boeddhisme in, een scheut familiale vreugde maar wie langer en dieper kijkt proeft ook een vleugje somberheid. Het schilderij leidt een eigen leven, het staat op de plaats waar Moussa de woonkamer opvrolijkte met zijn juichkreten en balkunstjes. Moeder Dembélé is fier op haar zoon maar vreest ook een beetje zijn doorbraak naar de internationale top. Het weekblad Voetbal International kondigde die al aan: Dembélé is rijp voor de Champions League. Want dan is hij écht weg. Via het schilderij blijft Moussa altijd in de omgeving. Daarom zal het ook nooit af zijn.

 

 

 

 

Moussa werd geboren op 17 juli 1987, als kind van een Vlaamse moeder en een Malinese vader. Moussa had aanleg voor sport en zijn ouders stuurden hem op zijn vijfde naar de atletiekclub. Intussen betoonde hij ook interesse voor voetbal. Zijn moeder liet hem niet op straat spelen maar maakte de helft van de living voor hem vrij om te voetballen. Met een mouchen balletje mocht hij jongleren. Ze plakte de lichtschakelaar af met tape en daagde hem uit om juist te leren mikken. Na uren oefening deed hij dat blindelings. Letterlijk alles, tot het televisietoestel toe, schopte hij stuk. Om zes uur ’s ochtends stond hij stiekem op om te ballen.

 

 

Hij is van kindsbeen af een fan van de Hollandse school. Hij keek altijd naar Studio Sport. Volgens hem beleven ze in Nederland meer plezier aan het voetbal. Hij zegt altijd dat Nederland piekt op techniek, snelheid van uitvoering en positiespel. In België gaat het om kracht en gestalte. Jonge talenten stromen er veel gemakkelijker door tot de top. Hij liet het grote Anderlecht links liggen en koos voor het bescheiden Willem II. Vandaag zit hij bij AZ. Moussa vertelt dat Van Gaal altijd hamert op de passeerbeweging, zodat de bal uiteindelijk als het ware aan je voet plakt.

 

Moeder Dembélé zoek haar inspiratie in een eigensoortig boeddhisme dat niet volgens de traditionele regels verloopt. Het is minder een spirituele invalshoek voor haar dan een filosofische. Een richtlijn voor het leven gaf ze Moussa mee: respect voor andere mensen; materialisme is niet belangrijk; ga op zoek naar je eigen weg.

 

  

Moussa ervaart zichzelf als Belg én Malinees. In zijn jeugd had hij wel eens last van racisme. In de buurt van de Antwerpse topsportschool werd hem de toegang tot bepaalde cafés geweigerd. Buitenwippers hielden steeds wel een stekelige opmerking in petto om hem niet toe te laten. Dat maakte zijn moeder tegelijk woedend en triest! Zij voelt zich aangetrokken tot de warmte en levendigheid van Afrikaanse mensen en zoekt er vaak haar vriendschappen. Vader Yaya vertrok op het einde van de jaren zeventig uit Mali nadat zijn beide ouders overleden waren. Hij zocht naar het geluk en vond het, via een tocht langs familie in Parijs, in Antwerpen.

 

Als Moussa in het spoor van Yaya naar Afrika trekt, voelt hij zich één met de Malinezen. Hij is trots op zijn culturele wortels en heeft een droom: hij wil er later een boerderij te kopen en aan straatkinderen een opleiding geven. Hij zet daar nu al een centje voor opzij. Het boek over het leven van Nelson Mandela heeft hem echt aangegrepen. Hij hoopt dat zijn ideaal vroeg of laat in vervulling zal komen. Vandaag is hij vooral bekommerd om zijn grootmoeder, van wie hij de voetbalgenen heeft gekregen. Ze is 75 en lijdt aan Multiple Sclerose. Ze vecht al meer dan dertig jaar tegen deze hardnekkige ziekte. Ze is helemaal verlamd en kan enkel nog via een computertje bewegen. Maar ze is helder van geest en ze houdt nog steeds van voetbal. Moussa laat al zijn wedstrijden opnemen. Zij is zijn grootste fan en volgt hem via de videobeelden. Ik kijk elke dag naar Moussa, zegt ze. Zij is altijd in zijn hoofd.

 

Moeder Dembélé zwijgt even en grijpt weer naar haar penseel. Het schilderij krijgt een nieuwe glans.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: