RAF WILLEMS: DE SUPPORTERSSTIJL VAN CELTIC GLASGOW: SOLIDARITEIT, MUSIC & FUN!

september 8, 2008

Always look on the bright side of life!

 

Bij het begin van het voetbalseizoen is het goed even stil te staan bij een positieve stijl van supporteren. De spreekkoren blijven een kernprobleem van het Nederlandse voetbal. Het kan ook anders, dat bewijst al jaren de Glasgow Celtic Football Club, volgens een uitgekiende strategie.

 

 

 

I saw Jimmy Johnstone set the nigth on fire. Dirty Old Town, Dirty Old Town.

De versie van Jim Kerr (1959), zanger van Simple Minds, scheurt door mijn hoofd als ik op weg ben naar Celtic Park. Hij zingt het ter ere van, en ook mét, Jimmy Johnstone (1944-2006). Bij het dribbelwonder uit de jaren zestig – hij was de Cruijff van Celtic –  werd in 2001 de ongeneeslijke spierziekte Amyotrofische Lateraal Sclerose (ALS)  vastgesteld. In 2004 neemt Kerr – die beweert zijn zenuwen niet de baas te kunnen tijdens de ontmoeting met zijn jeugdheld  – de CD op en hij overhandigt de opbrengst integraal aan de Britse ALS-Stichting. De speciale versie van de klassieker Dirty Old Town klimt hoog op in de Schotse Top of the Popcharts. Vooral na de aangekondigde dood van Jinky op 13 maart 2006. Twintigduizend mensen volgden zijn begrafenisstoet, waaronder een delegatie van Glasgow Rangers. De dood dicht de kloven van het leven. De voormalige Rangersspits Willy Henderson, Johnstones boezemvriend en generatiegenoot, hield contact met hem tot op het laatste ogenblik. Tijdens de Leaguecupfinale Celtic-Dunfermline van drie dagen later gaven de groenwitte fans hem een fantastische minuut van ‘Loudest Roar’ als eerbetoon, hun typische lawaaierige en humoristische schreeuw. Jinky, de beste uit het groenwitte voetbalrepertoire en altijd in voor een geintje, glimlachte vanuit het graf. Jim Kerr is op zijn beurt een verspreider van de Celtic Spirit:  aanvallend voetbal, muziek met een melancholische tik, zelfspot en lotsverbondenheid met de zwaksten. Die filosofie wordt overgedragen van vader op zoon. De zanger, vertolker van geëngageerde songs als Belfast Child en Mandela Day,  is het kleinkind van een katholieke Ierse immigrant en volgde aan de hand van zijn vader van zijn zevende af de matchen van Celtic. Kerr Senior, een overtuigde socialist, verduidelijkte hem de waarden achter de beroemde horizontale groenwitte Hoops (horizontale strepen op het shirt): humoristisch, muzikaal en solidair. De jonge Jim prentte het in zijn geheugen en probeerde, met vallen en opstaan, het vertrouwen van the faith of the fathers niet te schenden. Zoals de andere groenwitte fans op hun beurt leerden.

 

 

 

 

Er is aan hen zelfs een toneelstuk gewijd: The Celts in Seville. The story of a typical Celtic family as their heroes go all the way to the Uefa Cup final in Seville (2003). Het is het verhaal – met een lach en een traan – van Celticsupporters in Sevilla, van de hand van de Schotse scenarist Tony Roper. De opvoeringen liepen in het Glasgowse Pavilion Theatre van 18 augustus tot 6 september. De stand-up comedian was zelf aanwezig in Sevilla. Hij beschrijft de Spaanse nacht als: ‘an amazing feeling. An explosion of hapiness. I want to capture the feeling of the time. There was no violence.’ Desondanks verloor Celtic de finale van Porto. Seville 2003 werd een begrip voor een nieuwe fantrend in Europa.

Mét het aanvaarden van de nederlaag. Verlies hoort bij het voetbal.

Daarin had de club jaren geïnvesteerd, na een intensieve samenwerking met de Celtic Supporters’ Association. De Hoops stroomden uit alle delen van de wereld toe en zorgden voor ‘de grootste vredelievende volksverhuizing sinds de Tweede Wereldoorlog’. Bijna 100000 Celts woonden het feest bij, slechts 25000 raakten in het stadion.

Sindsdien dragen zij de titel ‘the best fans in the world’.

 

 

In Celtic Park kijk ik met Afrikaanse jongens en Aziatische meisjes naar de film If you know the history. Ik volg een dag in het kader van de actie Celtic’s hands of friendship to refugees and asylum seekers. Tony Russell is communitymanager en vertelt hoe de club in de negentiende eeuw ontstond uit de ellende van de Ierse hongervluchtelingen. Ze bleef trouw aan haar oorsprong en ontwierp een uniek initiatief: het Social Charter. Daarin kant Celtic zich openlijk tegen elke vorm van discriminatie op basis van huidskleur, geslacht, godsdienst, nationaliteit en handicap. Iedereen is welkom in het stadion. Tegelijk onderneemt Celtic sinds zijn ontstaan initiatieven ten voordele van het algemeen welzijn. Sterren uit de culturele en muziekwereld – Bono, Rod Stewart, Fran Healy (Travis), Sharleen Spiteri (Texas) – steunen openlijk de sociale politiek. De komiek en acteur Billy Connoly – bekend van films en documentaires op de BBC – aanvaardde in 2007 het ambassadeurschap van The Celtic Foundation.

Na een slechte beurt zingt men vaak de hit van John Cleese: Always look at the bright side of life! Het verteert het verlies iets makkelijker en zet het vrolijke relativeringsproces in.  Die dag wint Celtic met 5-0. Een opgewonden, bejaarde en roodaangelopen man klampt me aan en doet mijn oor suizen. Pas na drie keer heeft hij door dat ik geen Schot ben en dat zijn onversneden accent mij niet bereikt. Dan begrijp ik: ‘het was de toch de moeite om de Glasgow Rain te doorstaan.’ Ik trotseer lachend de pijpenstelen en neurie met Jim Kerr van Simple Minds: ‘I saw Jimmy Johnstone said the night on fire.’

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: