RAF WILLEMS: FC LIVERPOOL TUSSEN DE GEEST VAN BILLY SHANKLY & RICK WRIGHT

september 22, 2008

Woensdag 1 oktober treedt PSV Eindhoven aan tegen FC Liverpool.

Er is heel wat beweging rond het legendarische stadion Anfield Road.

 

Ik wandel langs de boorden van de Merseyrivier naar het Museum of Liverpool Life. Ik lees er over The Beatles Story en zie hoe de historische levensstijl van de Liverpudlian wordt samengebald in een eenvoudige slogan op een groot bord: Demanding a voice!

Liverpool eert zijn bitterzoete strijd voor brood, recht en werk. Stad en club staan bekend om de emotionele voetbalpassie, muzikale creativiteit en the art of opposition. Deze drie stromingen kronkelen sinds de jaren zestig door Anfield Road. Ze waren de voorbije weken prominent aanwezig. Via de overwinning op rivaal Manchester United, langs de herinnering aan muzikant Rick Wright, en door de oproer van boze rode supporters tegen de Amerikaanse eigenaars.

 

 

 

 

Ik deel in de hulde aan Rick Wright (1943-2008), de op 15 september aan kanker overleden toetsenist van Pink Floyd. Op het internetforum van Red & White Kop Independent spraken oudere fans van FC Liverpool hun jeugdsentiment uit bij de muziek van de man die rust bracht in het nerveuze psychedelische ritme van Pink Floyd. Zijn zachtaardige, stilistische en introverte keyboardtoets kweekte de harmonieuze sound van de band. Hij schreef poëzie in melodieuze klavierakkoorden. In de klassiekers Meddle, Dark Side of the Moon en Wish you where Here verschool zich de fijnzinnige hand van de meester. Wrights melancholische apotheose werd The Great Gig in the Sky. Met die ene versregel: I’m not frightened of dying. There’s no reason for it. You’ve gotta go sometime. Op het thema van de dood brengt Wright een ode aan de vrouwenstem: helder, kwetsbaar en schor, in drie dimensies. Een song zonder woorden als oerschreeuw, orgastisch hoogtepunt en angstig levenseinde. Tijdens live-optredens van Pink Floyd – kijk naar de beste versie ‘Live in Venice 1989’ op You Tube –  vanwege de emotionele intensiteit slechts door drie zangeressen tot een goed einde gebracht. Rick Wright verlaat het podium terwijl hij het hoofd afwendt. Ik denk terug aan mijn gesprek in 2004 met Cathy Long, sociologe en Kopite. Ik ontmoette haar in de beroemde Matthewstreet in Liverpool, de geboorteplaats van de Merseysound. We spraken af in The Grapes, de eerste stamkroeg van de jonge Beatles, waar het allemaal begon. Long is auteur van The Sound and the Crowd, over de link tussen voetbal en muziek op Anfield Road. Ze vertelde toen over de eigenaardigste versie van You’ll never walk alone. Op de experimentele elpee Meddle – waar Rick Wright invloedrijk aanwezig is – loopt door het nummer Fearless het gezang van de Kop. Het is een opname uit 1971. De populariteit van Bill Shankly stijgt op dat ogenblik naar een hoogtepunt. De legendarische Schotse coach met een socialistisch mijnwerkersverleden zwaaide met gebalde vuist naar de langharige jongeren van de ‘sixties’ in de Kop. Zij antwoordden met You’ll never walk alone. De oude musicalserenade werd door de Li verpoolse hitband Gerry and the Pacemakers in een popversie vertaald.

 

Op de Koptribune persten zich altijd tot 20000 mensen samen. Voetbal en rock’n roll waren in de jaren zestig voor arme, jonge Liverpudlians de enige ontsnappingsroutes uit de getto’s. Voor wie naast de spotlights van de stadions en de rocktempels greep, was de Kop the place to be. Daar kon men zijn verloren dromen en onverwerkte frustraties ongeremd de vrije loop laten. In de Kop waande iedereen zich een popidool voor één dag. De jonge fans bedachten spontaan nieuwe teksten op hits van The Beatles en Gerry and the Pacemakers. Ongeveer elke zeventienjarige was lid van een muziekband. Op zaterdag zongen ze hun songs op Anfield. De Kop was de focus van een nieuwe jeugdcultuur en werd een popgroep op zichzelf. Het was de plaats waar iedereen kon pretenderen dat hij een idool voor één nacht was. De thema’s van You’ll Never Walk Alone – gemeenschappelijke strijd, passie, hoop, trots en pijn – pasten wonderwel in het kraam van Billy Shankly. Hij orkestreerde de Kop, het was zijn publiek en zijn armen kregen de massa’s stil: You’re the people and I’m the people’s man.

 

 

Er ontstond een ongrijpbare magie, die tot vandaag voortduurt. Naar aanleiding van de topper tegen Manchester United kwamen duizenden mensen op straat, onder de vlag van The Spirit of Shankly: a march of passion, a march of anger, a march of Red Solidarity.

De ontevreden supporters ageren tegen de Amerikaanse bazen Gillet en Hicks. De tycoons proberen de trots van Anfield Road te slijten aan de meest biedende, het liefst aan een met oliedollars rollende multinational uit de Golfstaten. Dat is niet naar de zin van de fans die zich hebben verenigd in de Liverpool Supporters’ Union. Ze verdedigen de belangen van de supporter, streven naar een goede samenwerking met de plaatselijke gemeenschap en hopen op lange termijn ook op financiële participatie. Zo zag in de lente van 2008 ook de beweging Share FC Liverpool het licht. Met als ambitieuze plan de overname van de club  en de democratische stroomlijning ervan: wereldwijd worden 100.000 Reds gezocht die 5000 pond op tafel willen leggen. Na een eerste oproep hebben bijna 10.000 rode fans hun geld op tafel gelegd.

 

De spirit of Shankly leeft in Liverpool.

 

Zou Rick Wright bang zijn geweest van de dood?

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: