RAF WILLEMS: STEFFI JONES STUURT HET INTERNATIONALE VROUWENVOETBAL IN EEN NIEUWE RICHTING

oktober 20, 2008

Op 25 en 30 oktober kan het Nederlandse vrouwenelftal geschiedenis schrijven. Als in het dubbele duel de maat wordt genomen van Spanje, dan is de eerste kwalificatie voor een Europees Kampioenschap (2009, Finland) een feit. Intussen evolueert het vrouwenvoetbal in sneltreinvaart. De Duitse Steffi Jones, met Amerikaanse roots, slaat in opdracht van de FIFA het pad der vernieuwing in.

 

 

 

 

Steffi Jones (1972) is één van de beste Duitse internationals geweest. Ze stopte op haar vijfendertigste met voetballen, na 111 interlands. Met een korf vol prijzen: wereldkampioen in 2003, Europees kampioen in 1997, 2001 en 2005. Zes keer Duits en 1 keer Amerikaans kampioen, 4 keer bekerwinnaar en twee keer triomfator in de Uefacup.  Vandaag is ze gepromoveerd tot voorzitster van het Local Organisation Comittee van het Wereldkampioenschap Vrouwenvoetbal 2011 in Duitsland.

Dat wordt bijzonder ernstig genomen bij onze oosterburen. In die hoedanigheid reist Jones de planeet rond en heeft ze ontmoetingen op alle continenten, onder meer met de Chileense progressieve presidente Michelle Bachelet.

Onlangs ontving ze in Duitsland het nationale vrouwenvoetbalteam uit Rwanda, in het kader van een oefenstage bij de Deutscher Fussballbond, vriendschappelijke wedstrijden en een culturele uitwisseling. Jones sprak in haar toespraak: ‘Voetbal speelt een belangrijke rol in het verwerken van het pijnlijke verleden van Rwanda. Enkele jaren geleden was een normale voetbalwedstrijd nog onmogelijk in het land. De speelsters van het nationale team zijn rolmodellen voor de jongeren.’

 

 

 

 

Unicef maakte haar warm voor haar boodschap en ze aanvaardde in 2006 het boegbeeldschap van ‘Fussball für Tolerance’.

In haar biografie Der Kick des Lebens (Fischer Taschenbuch Verlag) omschrijft ze voetbal als ‘die Entdeckung meines Lebens’. Het hielp haar de moeilijkheden van haar jeugd te vergeten. Ze was een kind van de blonde Liselotte uit Frankfurt en de zwarte Ray Jones, een Amerikaanse soldaat in Duitsland. Het huwelijksgeluk duurde niet lang: ‘Mutter musste schnell lernen, dass Vater die Monogamie nicht erfunden hatte.’ Ray zocht zelfs buitenechtelijk vertier terwijl Liselotte met Steffi in het kraambed vertoefde. Moeder Jones kende geen geluk met mannen. Haar eerste liefde, ook een Amerikaan, schonk haar een zoon voor ze meerderjarig was. Enkele uren voor het verlovingsfeest biechtte die op dat hij reeds een relatie in de Verenigde Staten had. Hij verdween naar de oorlog in Vietnam en keerde pas vier jaar later terug. Hij verwerkte de oorlogstrauma’s niet, raakte verslaafd aan de drugs en werd ontslagen door het Amerikaanse leger. Steffi’s halfbroer Christian geraakte tijdens zijn puberteit op zijn beurt in de problemen met drugs en kwam als jongere voortdurend in aanraking met het gerecht. Hij leefde op de straat en belandde in de jeugdgevangenis en instellingen. Vader Ray verliet voor haar zesde vrouw en kind. Liselotte stond alleen in voor de opvoeding. Even dreigde Steffi te ontsporen, met het slechte voorbeeld van broer Christian voor ogen. Ze werd op haar elfde betrapt op winkeldiefstallen. Dan ‘ontdekte’ ze het straatvoetbal. Ze speelde, als enige meisje, met jongens op de pleintjes in één van de moeilijkste wijken van Frankfurt. Omdat haar ouders een gemengd huwelijk hadden, werden ze een sociale huurwoning geweigerd. Moeder Jones verzette zich aanvankelijk hevig tegen de voetbalplannen van haar dochter maar deze volgde koppig haar wil. Ze sloot op jeugdige leeftijd aan bij de vrouwenafdeling van voetbalclub Praunheim en stootte snel door naar de topclubs uit Frankfurt,  FSV en FFC. Op school werd Steffi geregeld het slachtoffer van racistische pesterijen. De ellende hield niet op: haar jongere broer Franky werd in 2006 onder de wapens geroepen voor de oorlog in Irak. Hij keerde terug met zware verwondingen en verloor zijn beide benen.

‘Meine Mutter wurde plötzlich zornig: Dieser George Bush! Wenn ich könnte, wurde ich ihn…’  Het verhaal van Steffi Jones is fascinerend. Voetbal heeft haar een levensdoel gegeven: ‘Meine Beine hatten mich herausgetragen aus dem Frankfurter Problemviertel Bonames, aus der Perspektivlosigkeit.’

Vandaag is Steffi Jones één van de markantste persoonlijkheden in de wereld van het vrouwenvoetbal. Ze boort daarin nieuwe aders aan en combineert het sociale verhaal met het commerciële en het sportieve.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: