RAF WILLEMS: The Ugly Face of Football versus Different Colours, One Game!

november 17, 2008

Ik grasduin even door enkele incidenten van de voorbije maanden.

* Fans van Glasgow Rangers pakten op Celtic Park met een hatelijke vondst uit en zongen ‘The famine is over. Why don’t you go home?’ op de tonen van het populaire Sloop John B van The Beach Boys. Verwijzend naar de hongertragedie van… 1840, naar het feit dat Celtic ontstond uit de migratiestroom vanuit Ierland en dat de nochtans in Schotland geboren en getogen supporters van die club beter konden ophoepelen naar het land van herkomst van hun voorouders. De verontwaardiging klonk door tot in de Schotse politiek en Rangers Football Club  werd gewaarschuwd dat bij herhaling de grievende zangers zouden worden gearresteerd.

* Tijdens de match VfL Bochum-Werder Bremen werd in het Werdervak een verboden vlag uit de Tweede Wereldoorlog ontrold. De Werderfans reageerden onmiddellijk met een afwijzende reactie en de clubleiding meldde intussen geen neonazi’s in haar stadion te dulden. 

* Bij Kroatië-Engeland trakteerde een deel van het thuispubliek de donkere Engelse spelers op oerwoudgeluiden. Twee jaar geleden vormde de Kroatische harde kern op een Italiaanse tribune een…levend hakenkruis.

Wie de Europese voetbalactualiteit volgt, weet dat deze irriterende interrupties geregeld hun lelijke hoofd opsteken. The ugly face of football! Vooral in landen van Zuidelijk (vooral Italië en in mindere mate Spanje) en Oost-Europa (vrijwel alle voormalige Oostbloknaties).

 

Het suddert allemaal wat na als ik op 6 november een conferentie bijwoon in het Europees Parlement in Brussel. Onder leiding van het Nederlandse Europarlementslid Emine Bozkurt (PvdA) en in organisatie van de European Coalition of Cities Against Racism. Met de conclusies van onder meer de ook aanwezige Juan Laporta ben ik het vanzelfsprekend eens. De voorzitter van FC Barcelona wil bij zijn club als eerste een antiracismeclausule in de spelerscontracten opnemen. Ook in het volgende nobele streven van Emine Bozkurt zie ik geen graten: ‘we mogen het racisme in het voetbal niet ongestraft laten want anders groeien miljoenen kinderen op met het idee dat het erbij hoort.’ Maar haar standpunt dat het racisme in het voetbal groeit, ondanks de vele acties is flagrant onjuist. Dat kan aan de hand van statistische gegevens – nooit lag de graad van deelname aan de campagne van Football Against Racism in Europe hoger – én van één simpele conclusie worden weerlegd.

 

Met name deze: waar structuren worden opgezet, krijgt de voetbalclub een integrerend en veelkleurig karakter. En verdwijnen onaanvaardbare spreekkoren en daden. Het Engelse voetbal heeft dat terdege bewezen. In de jaren tachtig groeide een racistisch kankergezwel in de stadions, als gevolg van een doelbewuste infiltratie van het gewelddadige en rechts-extremistische National Front. Pas van 1993 af volgde een aanvankelijk bescheiden tegenreactie: Kick Racism out of Football (KIO). Vorige maand werd echter de vijftiende jaarlijkse ronde succesvol afgesloten, met meer dan 1000 sportieve, culturele en opvoedkundige evenementen van de 92 Britse profclubs. Met prachtige choreografie in het stadion: vlaggen, spandoeken, boodschappen. Het voetbal is in Engeland vandaag uitgegroeid tot belangrijkste integratiebeweging onder het motto ‘One Game, One Community’.  De Bundesliga is eveneens in de dans gesprongen met een ‘Zeig Rassismus die Rote Karte’: spelers, coaches, scheidsrechters en publiek namen deel aan het kleurrijke spektakel.

In ‘onze’ media was het speuren met een vergrootglas naar enige berichtgeving ter zake. Laat 25 puberende hooligans in de krochten van Belgrado ‘Kukluxklannetje’ spelen en het is wereldnieuws maar als duizenden mensen in een ‘celebrity’-stadionsfeer een unieke tijding tegen discriminatie geven, verdwijnt het letterlijk en figuurlijk tussen de regels. Emine Bozkurt heeft dus gelijk als ze hamert op meer mogelijkheden ter bestrijding van racistische vooroordelen in de voetballerij. Ze heeft ongelijk als ze generaliserend ‘het voetbal’ als dusdanig van tafel veegt.

De historiek van het spel om de bal toont een tweesporenland: een agressieve business, vaak in de klauwen van maffioso en zelfs dictators. De sport als oorlog, met intimiderend publiek en de speler als soldaat, de vondst is van Mussolini. Oftewel: een entertainmentindustrie, met ruimte voor ontplooiing van individuen, mensenrechten en emancipatie. Met de speler als artiest en rolmodel.

Daarom pleit ik voor een versterking van het sociale karakter binnen de Nederlands Betaald Voetbal Organisatie. Een inhaalbeweging – mét aanwervingen in de clubs van ‘Meer dan voetbalmanagers’ – ten overstaan van de juridische en commerciële krachten is aan de orde. Niet morgen, nu!

Wat verkiest u? The ugly face of football? Geef mij maar different colours, one game!

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: