RAF WILLEMS: De lof der zotheid van de Homeless World Cup

december 3, 2008

Van 1 tot 7 december 2008 nemen Nederland en België in Melbourne deel aan de vijfde editie van de Homeless World Cup. De droom van stichter Mel Young wordt werkelijkheid. Het lijkt een modern sprookje. Is dit een nieuwe Canterbury Tale?

 

Ruim vijf jaar geleden slenterde ik door de prachtige historische binnenstad van Canterbury. Ik was op zoek naar het hoofd van Sir Thomas More, in de St. Dunstan’s Church. More schreef in 1516 het boek Utopia, schopte het tot raadgever van Hendrik VIII maar de bloeddorstige Engelse koning bedacht een geintje om hem, na talrijke meningsverschillen, op 6 juli 1535 in de London Tower te onthoofden. Mores vriend Erasmus droeg zijn Lof der Zotheid – waarin de dwaasheden van de machthebbers worden gehekeld – al in 1511 aan hem op. De legende wil dat het hoofd van More door zijn dochter naar Canterbury werd gesmokkeld. Ik ging dus op zoek naar de kop, nou ja, van één van de grootste pleitbezorgers voor het ‘verbeteren van de wereld’ uit de geschiedenis. Lanterfantend door de stemmige steegjes botste ik op een venter van het blad The Big Issue. Het aanstekelijk enthousiasme van de man beviel me en ik liet me met gespeelde tegenzin een exemplaar aansmeren. Hij vertelde over dit unieke persproject voor daklozen, waarmee elke verkoper per nummer enkele shillingen kon beuren. Goed voor het zelfvertrouwen, onder het motto ‘A hand up, not a hand out!’.

 

 

De aanschaf van de krant schonk mij een alibi om de pub in te duiken en mijn nieuwsgierigheid voor het zonderlinge en dwarsliggende fenomeen was gewekt. Ik zou me later verdiepen in het werk van inspirator en stichter Mel Young. De gloedvolle Schot organiseerde een congres voor ‘straatkranten’ in Kaapstad en bedacht, ongetwijfeld bij het nuttigen van een Malt, met enkele geestesgenoten op een Zuidafrikaanse strand het concept van de ‘Homeless World Cup’. Vanuit het idee van ‘voetbal als universele taal’. Het eerste Wereldkampioenschap zag het levenslicht in 2003. Het Oostenrijke Graz zette de poorten open voor de daklozen, in de slipstream van haar titel van Europese Culturele Hoofdstad. Terugblikkend in zijn boek Goal, the story of the Homeless World Cup vertelt Young dat het WK zich richt op mensen die volledig uit de boot zijn gevallen. Het algemene oordeel van de gemeenschap klinkt bikkelhard: eigen schuld, dikke bult!  Dat zal hem worst wezen: ‘De Homeless World Cup schenkt kansen en doorbreekt de isolatie. Street Soccer is een spel met een hoge gezelligheidsfactor. De kern van de zaak: wanneer de match begint, vergeet men zijn ellende. We liepen spontane ererondes en voetballers uit de hele wereld omarmden elkaar en vierden feest met elkaar. En onze boodschap klonk uit alle monden: tonen aan de wereld dat daklozen geen buitenstaanders zijn!’ De vonk van het enthousiasme slaat telkens over naar het stadscentrum, ook in Melbourne is het straks drummen bij de party time.

 

ericcantonamellyoung

 

Mel Young verzamelde getuigenissen van deelnemers die met zelfmoordneigingen worstelden: ‘Ik heb nooit een dergelijke ervaring beleefd. Ik zal gelukkig huiswaarts keren want op het WK kreeg ik applaus. Men gaf mij het gevoel een echte mens te zijn.’

 

De Homeless World Cup verstoorde de vooroordelen over de daklozen. Een Amerikaanse deelnemer verwoordde het gevat: ‘We destroyed the stereotype! We were cool!’

De initiatiefnemer ergert zich aan de verstikkende mediatendens om alles in statistieken te vatten. Zijn uitgangspunt is het doorbreken van de depressie bij de individuele mens: ‘Het ontwikkelen van een moment van geluk en nieuw perspectief is het belangrijkste.’ Wie toch met harde cijfers om de oren wil geslagen worden: 90% van de deelnemers spreekt over een grondige verbetering in hun leven. Op alle terreinen: zelfvertrouwen, eigenwaarde, woonsituatie, werkervaring en familiebinding.

 

Bijna 40% vond intussen geregeld een job, een enkeling vatte een studie aan en een paar spelers versierden zelfs een contract van semiprof. Zo’n 46% van de participanten vond letterlijk onderdak en 34% neemt deel aan cursussen voor opleidingen en herscholing. Bijna 1 op 3 pakte zijn verslaving – alcohol of drugs – aan. De steun van Manchester United, geregeld de commerciële nummer één van de wereld, bracht de zaak in een stroomversnelling. Sterspeler Rio Ferdinand schreef het woord vooraf van het boek en coach Alex Ferguson nodigde de Engelse selectie uit op het trainingscentrum Carrington. Hij stuurde in 2005 twee medewerkers als ‘bondscoach’ mee en zijn instructies brachten Engeland wereldgoud. Eric Cantona, de voormalige vedette van Old Trafford, bezocht als ‘ambassadeur’ de editie van 2007 en riep de spelers op te voetballen volgens de regels van de kunst der Joga Bonita, lees: play beautiful.

 

Mel Young is een kind van de Schotse school: passion and passing game. Hij is een believer: ‘We bewezen dat sport de basis kan leggen voor sociale integratie. Onze voetbaltoernooien hebben het leven van de deelnemers ingrijpend veranderd. Daarom moeten we investeren in infrastructuur in alle grote steden en landen. Leve de straatkampioenschappen. Viva football. Kick of Homelessness!

Young heeft een gezonde slag van de molen beet en geproefd van de ‘lof der zotheid’, zoveel is zeker. Het is tijd voor een nieuwe Canterbury Tale. Ik ben blij dat ik de kroeg boven de kerk verkoos.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: