RAF WILLEMS: Steh auf wenn du ein Schalker bist!

december 16, 2008

Een scene bij Deportivo-Feyenoord: briesende Feyenoorders breken in La Coruna tientallen stadionstoeltjes af. Bij Hamburger SV –Ajax zetten keetschoppende Ajacieden de stad op stelten. Op hetzelfde moment lokken in De Grolsch Veste de supporters van Schalke 04 de aarzelende spelers van FC Twente naar zich toe. Ze brengen er op een vrolijke en sfeervolle wijze hulde aan de overwinning van de tegenstander. Een wereld van verschil met de Nederlandse zwijnerijen in het buitenland, maar die valt niet uit de lucht. Schalke 04 heeft er jaren aan gewerkt. Ik bezocht de club in mei 2001,  twee weken voor het slot van het zo tragisch verlopen seizoen. In de laatste seconde verloor Schalke alsnog het kampioenschap aan Bayern München.

 

 

De weg naar het Parkstadion vertelt een verhelderend verhaal. Gelsenkirchen was de stad met duizend fabrieksvuren, met Schalke als middelpunt en de mijnwerker als held: der Bergmann ist der Held der Arbeit in die Stadt mit tausend Feuer.

Het is een fascinerende wandeling door de geschiedenis. Het panorama verklaart de historische verwevenheid tussen fans en club: een broederschap van arbeid, armoede, solidariteit en voetbal. De lucht ligt bezaaid met schoorstenen en rookslierten. Verloederde mijnschachten verraden een stervend bekken, dichtklonterende aders en meer dan twintig procent werkloosheid. Het oude steenkoolkarretje aan het Schalkecomplex met het opschrift Glück auf Bergwerk typeert in één begrip de hele geschiedenis van de club. Schalke 04, der Mythos. Een religie voor de fans, zo schetst historicus Georg Röwekamp in één van zijn vele boeken. Zestigduizend toeschouwers voor duels in tweede afdeling. ‘Twee decennia terug kampte ook Schalke hardnekkig met een hooligancomplex’, vertelt de woordvoerder van het Fan Initiative: ‘Wilde vechtpartijen, oerwoudgeluiden en Hitlergroeten verspreidden zich als een virus. We hebben ons methodisch afgezet, in nauwe samenwerking met de club. Rechts-radicalen worden door Schalke van de ledenlijst geschrapt.’

 

Ik bezoek de beroemde Nord Kurve, van oudsher het kloppend hart van het supportersheir van Schalke. Op deze staantribune verzamelen zich de 15000 blauwe ultra’s. Het is een goedaardig gezelschap van overjarige hippies en jonge meisjes uit de sfeer van de Neue Welle. Tijdens de opwarming van de spelers klinkt melodieuze hardrock. De Nordkurve begint mee te swingen met vlaggen, sjaals en sweaters. Wir sind das Ruhrgebit, die rote Erde die uns glücklich macht lees ik op een T-shirt en op een ander staat Der Kamp geht weiter, waaronder een Schalke-voetbalschoen een hakenkruis vertrappelt. De Nordkurve zet de apotheose in naar het startsein van de wedstrijd. Steh auf, wenn du für Schalke bist, schelt het en de wave wentelt door het stadion. Dan klinkt het legendarische clublied Blau und Weiss, wie lieb ich dich uit 1924, gezongen met volle overgave, borst vooruit en de hand op het hart. Waarna Whatever you want van Status Quo de tent in brand steekt.

 

 

Ik ontmoet Michael Burke, destijds de rechterhand van de directeur. Hij vertelde over het ‘familiegevoel’ van Schalke: ‘De trouw van de fans is onmeetbaar. We ontvangen post met de meest uiteenlopende vragen. Ik heb mijn huis, lief of job verloren: help mij! We beantwoorden alle brieven en spelen vervolgens een bemiddelende rol. Schalke wil sociale en psychologische zorg bieden aan zijn mensen. De band tussen onze fans gaat terug op de traditie van de Kumpels. Mijnwerkers moesten elkaar letterlijk helpen om te overleven. Dat is zo gebleven in het stadion. Het Schalkegevoel is een geloof, dat zijn oorsprong heeft onder de grond. De mensen zoeken de zin van hun leven niet meer in de kerk maar wel in het voetbalstadion.’ Voor de supporters is Schalke 04 de thuishaven, een houvast in een onveilige wereld. In het stadion beleven zij hun momentum dat sterk lijkt op een godsdienstige belevenis. Schalke is een sociale beweging met een religieus oergevoel.

 

 

De Nordkurve leeft. Schalke is er een gedachte: je bent vrij van geest. Je ziet er in de haartooi en de klederdracht alle kleuren van de regenboog. Na afloop van de dramatisch verspeelde landstitel vallen op de tribunes een radeloze trainer Huub Stevens en manager Rudolf Assauer in de armen van wenende supporters. Iedereen is er intensief zichzelf en tegelijk toch: samen Schalke zijn!

 

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: