RAF WILLEMS: Olympique Marseille – de prachtige fancultuur van het Stade Velodrome.

maart 9, 2009

Ajax treedt in de achtste finale van de Uefacup op 12 en 19 maart aan tegen Olympique Marseille. Na PSV en FC Twente bezoeken de Amsterdammers als derde Nederlandse club het Stade Velodrome. De fans van l’OM zorgen er voor een onwezenlijke sfeer en behoren tegenwoordig tot de beste van Europa.

28 mei 1993. Olympique Marseille-AC Milan 1-0, Europacup der Landskampioenen. Zakenman-voorzitter Bernard Tapie steekt de Cup triomferend in de lucht. Maar na le jour du victoire dook onmiddellijk het spookbeeld van de nachtmerrie op toen amper een maand later bleek dat de hele constructie l’OM-Tapie niet meer was dan een luchtkasteel gebaseerd op financiële corruptie en omkoopschandalen.

In het essay Allez l’OM! Allez Tapie? Fussball und Politik und Südfrankreich onthullen de Duitse onderzoekers Werner Krauss en Martin Döring het fenomeen. De vuistregel bij uitstek van de sport vormde de basis voor de economische ideologie van Bernard Tapie: gagner, zij het tot elke prijs. Tussen 1986 en 1991 pompte hij 300 miljoen toenmalige Franse franken (60 miljoen Euro) in het naar adem snakkende OM, de laatste trots van het door werkloosheid gehavende grootste havenstad van Frankrijk. De geliefde schurk – desgevraagd beweerde een meerderheid van de Franse vrouwen te hunkeren naar een bedscène met Nanard – opende opnieuw zijn goocheldoos maar dat zou niet beletten dat hij uiteindelijk toch in de gevangenis belandde.

Tapie bleek uiteindelijk een trendsetter. Zijn opvolger als grootste aandeelhouder Robert-Louis Dreyfus, destijds topman van Adidas, en trainer Roland Courbis belandden na zwendel met transfers van onder meer Dugarry, Blanc en Ravanelli en illegale vergoedingen voor een bedrag van 28 miljoen euro op hun beurt in de beklaagdenbank. Het wanbeleid stapelde de blunders op: licentieproblemen, vechten tegen de degradatie en dreigend bankroet. Ondanks twee verloren finales in de Uefacup van 1999 (AC Parma 3-0) en 2004 (CF Valencia 2-0). De door het publiek beschimpte Dreyfus legde rondom de 250 miljoen euro op tafel om de club van de ellende te redden maar dit ging te gretig gepaard met het aftasten van de wettelijke grenzen. De Zwitserse zakenman liep in 2006 tegen de lamp. De rechtbank sprak een duidelijke straf uit: drie jaar met uitstel en 350000 euro boete, het maximum in Frankrijk voor misbruik van gemeenschapsmiddelen. Dreyfus bleef tot op het naïeve af ontkennen. Roland Courbis werd voor twee jaar de nor ingedraaid, waarvan één jaar effectief. Onder meer voor het innen van 650000 euro op een Zwitserse rekening.

In 2005 werd het roer helemaal omgegooid. De voormalige Senegalese journalist en spelersagent Pape Diouf dwong de weg naar het presidentschap af. Marseille is de eerste club in Europa met een Afrikaan aan het hoofd. Diouf begon met een zuivere lei en bande de financiële schermutselingen naar de achtergrond. Bij de supporters maakte hij zich onsterfelijk nadat hij in 2006 het tweede team naar Parijs stuurde. Omdat de thuisploeg geen adequate beveiliging aanbood voor het supportersvak van l’OM. Het duel met Paris Saint-Germain (PSG) is de Franse voetbalklassieker – le Clasico – van de haat. Alle emoties drijven boven: hoofdstad contra havenstad, maar vooral racisme (PSG) versus veelkleurigheid (l’OM). Volgens het boek ‘OM/PSG – Les meilleurs ennemis’ wordt de Parijse ‘Kop de Boulogne’ door neonazi’s gedomineerd. De skinheads viseerden op het einde van de jaren tachtig ook de staantribunes van het Stade Vélodrome maar ze werden verdreven door het ‘Commando Ultra’ en de ‘South Winners’. Daar hangen vandaag metershoge vaandels van Che Guevara. De fans zijn tegenwoordig de grote kracht van Olympique Marseille. OM, c’est Marseille. De stad ademt de club, de kleuren zijn prominent aanwezig. De ethnoloog Christian Bromberger getuigt aan het Oostenrijkse voetbalmagazine Ballesterer hoe de mentaliteit het jongste decennium helemaal is gekeerd: ‘Vandaag is het Stade Vélodrome een smeltkroes. OM is de thuishaven voor alle inwoners van de stad, ongeacht hun huidskleur, religie of afkomst. De club vormt het sociale cement van Marseille. Overal zie je blauwwitte stickers met J’aime OM.

Zowel voor de generatie Italiaanse migranten van de jaren vijftig als voor de zogenaamde Beurs – mensen uit de Maghreb – is OM een onderdeel van de zin van het leven. In tegenstelling tot de jaren tachtig is het racisme taboe geworden in het stadion. De atmosfeer is onwezenlijk met prachtige choreografieën en Bengaals vuurwerk.’

Het Stade Vélodrome is als een vulkaan. Met gevaarlijke uitbarstingen. Het vuur brandt hevig. Stroomt de lava weldra opnieuw over?

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: