RAF WILLEMS – Een voetbalgod der kleine dingen in de balkan: de Open Fun Football School

maart 24, 2009

Op 1 april speelt het Nederlands Elftal een belangrijke kwalificatiewedstrijd voor het WK van 2010 tegen Macedonië. Het land werd onafhankelijk in 1991, na het uiteenvallen van Joegoslavië. In de Balkan woedde in die periode een burgeroorlog, met nationalistische en religieuze haatcampagnes. De Deen Anders Levinsen voelde als waarnemer van de Verenigde Naties de tragedie aan den lijve aan. Hij won als voetballer in 1982 met Boldklubben 1893 Kopenhagen de Deense cup. In 1998 startte hij met een uniek initiatief: Open Fun Football Schools (OFSS), Cross Cultures!  Ik ontmoet hem in een Brussels pizzarestaurant aan de overkant van het Europees Parlement, nadat we eerder luisterden naar een toespraak van Uefapresident Michel Platini.

Levinsen is een geestdriftige verteller. Hij gelooft in de universele taal van de bal en staaft zijn levensmissie – hij is intussen directeur – met harde feiten uit het Cross Cultures Project Association Report 2007. Die leren dat tussen 1998 en 2007 over de hele Balkan 563 ‘voetbalscholen’ werden opgezet met 115884 deelnemende kinderen. Macedonië is een actieve participant met 135 projecten en 27495 voetballende jongens en meisjes, de genderverhouding is 1 op 2. Tot zover de cijfers, laten we iets leren van de ‘filosofie’ van de OFFS. Levinsen tekent een intrigerende verhaallijn. Hij verwijst naar de conclusie van een professor geschiedenis in Bosnië-Herzegovina, die zijn concept van ‘openheid, educatie, voetbal & ambiance’ onderzocht: ‘Vandaag is de Open Fun Football School de enige plaats in dit land waar kinderen van om het even welke achtergrond elkaar zonder problemen ontmoeten.’ 

 

offs

 

De OFFS vertrekt vanuit traumatische oorlogservaringen en tracht via sportieve samenwerking het wantrouwen, de angst en de haat weg te nemen bij mensen die ooit zonder problemen met elkaar leefden. Levinsen haalt als mooiste herinnering een story uit Srebrenica op. Hij diept zijn dagboek op: 

‘We schrijven december 1999. Meer dan 400 kinderen zullen elkaar ontmoeten in een Fun Football Festival. Onder hen zijn er zestig van moslimafkomst. De meeste moslimkinderen werden ‘etnisch gescheiden’ tijdens de exodus van 1995. Vandaag zitten verschillende moslimkinderen – meisjes en jongens – op de bus met kinderen uit het nabije stadje Pale, de hoofdstad van Bosnische Serviërs tijdens de burgeroorlog. Vanuit Pale organiseerden zij de etnische zuivering. Vier jaar later reizen kinderen met een moslim- en een Bosnisch-Servische achtergrond dus samen in dezelfde bus naar een voetbalwedstrijd. Niemand hield het voor mogelijk. Het is de eerste maal sinds het einde van de burgeroorlog dat moslimkinderen in deze stad zijn. Meer, het is het eerste multi-etnisch evenement dat sinds de moordpartij in Srebrenica zal doorgaan.’

 

Ik hoor het op het sportveld van de school in Srebrenica de eerste nieuwsgierige toeschouwers binnen druppelen, samen met lokale kinderen die participeren aan de dag.

 

Anders Levinsen hield zijn hart vast toen de bus arriveerde. Hij leest opnieuw voor uit zijn dagboek: ‘Als de moslimkinderen uit de bus stappen, ontvangen ze een spontaan applaus van de lokale kinderen van Bosnisch-Servische achtergrond en van de 300 toeschouwers. Deze reactie was niet geregistreerd. Vele mensen barsten in tranen uit. De kinderen worden door elkaar in groepen verdeeld en binnen de kortste keren gaan ze allen in het voetbal en de animatie op. De sfeer is fantastisch. Ze vergeten de omstandigheden. Er wordt gesport op het ritme van de muziek. De vroegere ‘vijanden’ amuseren zich samen, lachen en geven elkaar de ‘high-five’. Als ware het de meest gewone zaak ter wereld. Maar dat is het niet. Op de achtergrond getuigt de kapot gebombardeerde school van de wrede oorlogsgebeurtenissen. Heden en verleden schuiven in elkaar. Geruisloos, geweldloos.’

 

 

 

De Open Fun Football Schools verzetten zich tegen elke vorm van segregatie. Anders Levenson gooit  alles door elkaar! Hij windt er geen doekjes om:  ‘Gemengde teams, letterlijk en figuurlijk! Goede en slechte spelers in dezelfde ploeg, gekleurd en blank, jongens en meisjes, moslim, christen en vrijzinnig. Er wordt niet gediscussieerd over wat allemaal fout is gegaan in het verleden. Het voetbal als vredesbrenger, als ontmoetingsplaats voor jongeren en ouderen van verschillende etnische en sociale groepen. Ondanks het innerlijke wantrouwen en de mentale grenzen die bij de meeste deelnemers onzichtbaar aanwezig zijn. De filosofie van voetbal als the good game doorprikt de oude tegenstellingen en bouwt een nieuwe identiteit op, die van een positief wij-gevoel. Het raakt mensen op een wijze die hen hun religieuze of etnische achtergrond doet vergeten en dynamische energie bezorgt. Begeleiders en coaches die enkele jaren geleden elkaar nog achter de frontlinies beschoten en naar het leven stonden, werken vandaag samen voor hun kinderen.’

Na ons gesprek spoedt hij zich naar de luchthaven. Hij vertrok die ochtend om 4 uur uit Kopenhagen. Om 20 uur zal hij ‘s avonds op het veld staan, als trainer van zijn amateurclubje. De methode van Anders Levinsen werpt elke dag zijn vruchten af in de Balkan, van Kroatië tot Macedonië, als ware het een voetbalgod der kleine dingen.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: