RAF WILLEMS: BIJ DE DOOD VAN EEN NOORDIERSE STRAATHOEKWERKER EN CELTICFAN

juni 2, 2009

‘Brothers and sisters where are you now?
The streets are empty, the streets are cold.
Won’t you come on home?
One day we’ll return here
When the Belfast Child sings again.’

Kevin McDaid is dood. Leefde in een katholieke wijk van het Noord-Ierse Coleraine. Supporterde voor Celtic Glasgow. Gehuwd met een protestantse vrouw en vader van vier kleine kinderen. Wat deed het er toe? Oefende het beroep van straathoekwerker uit. In de oude spirit van voetbalclub Celtic – ‘open to all’ – probeerde hij, optimistisch en goedlachs, de religieuze vooroordelen te counteren en bracht hij katholieke en protestantse jongeren samen met leuke activiteiten.

Zondagnamiddag 24 mei. Glasgow Rangers is kampioen van Schotland. Hooligans van deze tot in 1989 vrijwel exclusief protestantse club azen op een potje ambiance. Wat te denken van een spoortje van vernieling in het katholieke deel van Coleraine? Met zijn dertig in een taxi, op zoek naar een lynchpartijtje? Daar, ze botsen op die 49-jarige paniekerige Kevin McDaid! Schreeuwen maar, de hysterie ten top. En boksen, trappen en slaan. Tot McDaid niet meer beweegt. Zijn vrouw? Tot bloedens toe inpeperen. Helpende zwangere buurmeid? In elkaar meppen. Toesnellende vriend? In levensbedreigende coma kloppen. We’re up to our knees in Fenian blood!

Daar is een mens gestorven. People are dying on dead end street, zong Ray Davies van The Kinks. Het lot van Kevin McDaid? Een toevallige tegenslag, zijn identiteit stond de fanatici van deze Rangersgang niet aan. Zoals de voorbije vijftien jaar minstens zeven vreedzame Celts – tienerjongens – het leven lieten in Glasgow en Belfast. Pech onderweg voor Marc Scott, Lawrence Haggart, Michael McIlveen, James Morgan, Thomas Lamphrey, Gerard Lawlor en Thomas Mc Fadden. Je passeert toch niet in een ‘groen’ shirt langs een kroeg van ‘blauwe’ extremistische schuinsmarcheerders? Dan kan het gebeuren dat je keel wordt overgesneden, men een mes in je rug plant of je knuppelende knuppels op je kop krijgt.
We’re up to our knees in Fenian blood!

Zondagnamiddag 31 mei. Celtic Glasgow herdenkt Tommy Burns, een jaar geleden overleden aan huidkanker. Met een Tribute Match ten voordele van zijn Skin Cancer Trust.
Hij was het boegbeeld van Celtic. Burns werd geboren op een steenworp van het stadion, pronkte als speler in de jaren tachtig met verscheidene landstitels van de Hoops, behoorde jaren tot het trainerskorps en liet Pierre van Hooijdonk ontbolsteren. Hij ademde de Celtic Spirit uit: zin voor humor, zelfrelativering en tolerantie.

Maar ook: gewonnen voor de sociale principes van de club en een aandrijver van de typische technische stijl van Paradise Parkhead: ‘to entertain the people.’ Celticvoorzitter John Reed maakte in de aanloop naar de benefiet het bedrag bekend dat de Celtic Charity Fund het voorbije decennium bij elkaar haalde voor humanitaire hulp in Schotland, Ierland en de rest van de wereld: 2 miljoen pond, zijnde een slordige 250000 euro per jaar.

Burns presenteerde zichzelf ook als een bruggenbouwer en ontwikkelde vriendschapsbanden met de iconen van Ibrox Park, de coaches van Glasgow Rangers: Walter Smith en Ally McCoist. Zij droegen tijdens de begrafenisplechtigheid, samen met voormalige Celticspelers, de kist van Tommy Burns. De sombere Smith vocht tegen zijn tranen, de uitbundige McCoist liet ze de vrije loop. De dood dicht alle kloven.

Het voorbije decennium werden supporters van Celtic overal in Europa geroemd om hun intussen legendarische houding van ‘music & fun’: Sevilla, Barcelona, Milaan, Villarreal, Lissabon, Manchester. Met gelukwensen voor de aangename doortocht: van stadsbesturen, veiligheidsdiensten, cafébazen en bewonersgroepen.

Hoe anders verliep het na de bezoeken van Rangers? De blauwe jongens zijn altijd in voor een geintje. Barcelona? Urineren we toch de Ramblas vol! Villarreal? Gooien we snel stenen door de ramen van de passerende spelersbus! Israël? Voeren we enkele provocerende gebaren op met onze gestrekte arm! Manchester? Lekker vechten met de politie!
Apartheid en geweld vormen helaas sinds meer dan een eeuw een vast onderdeel van de huiscultuur van Glasgow Rangers, dat van 1913 tot 1988 pertinent weigerde om spelers met een achtergrond van katholieke Ierse migratie toe te laten.

De UEFA verbood, rijkelijk laat, vorig seizoen het op Ibrox Park immens populaire clublied Billy Boys, met de beruchte versregel: We’re up to our knees in Fenian blood. De song verwijst naar Billy Fullerton, de leider van de fascistische partij in de jaren twintig en, geloof het of niet, de oprichter van de Schotse afdeling van de Ku Klux Klan.

Het tegendeel is waar bij Celtic, dat van bij de stichting in 1887, een ‘brug wilde bouwen tussen Ierse inwijkelingen en Schotse inwoners’. En voetbal zag als entertainment en middel tot deelname aan de samenleving. Zo dacht ook straathoekwerker Kevin McDaid. De man is dood. Dicht dit ooit de kloof? Wanneer zingt het kind van Belfast opnieuw?

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: