RAF WILLEMS: LOOKING FOR ERIC CANTONA! KRAAGJES OMHOOG GRAAG!

juli 14, 2009

You love me or you hate me! Dat was de lijfspreuk van Eric Cantona. De eigenzinnige Fransman ging vaak over de schreef, maar bekoorde toch duizenden voetbalfans met zijn fantastische balbehandeling. Zijn specifieke truc was wijd en zijd bekend en toch trapten zijn tegenstanders er bijna altijd in.

Eric The King stond, het kraagje van zijn shirt karakteristiek omhoog, met zijn rug naar de tegenstander en zette de benen lichtjes gekromd. De hard aanglijdende bal werd vervolgens met een subtiel hakje van richting veranderd. Zo vertederde Magnificent Seven het publiek van Old Trafford en gaf hij de aanval van zijn team een onverwachte wending.

Vandaag steunt Cantona de Homeless World Cup en stimuleert hij de Joga Bonita, ter promotie van aloude straatvoetbal: ‘Mes amis footballeurs, for too long we let liairs and cheaters make a fool of the game. Enough! Football is more than muscles! Play beautiful! ‘En zijn devies luidt eens te meer: wordt nooit volwassen! Speel als een kind!

Deze houding neemt hij ook aan in de nieuwste bioscoopprent Looking for Eric. In dit humoristische drama van de maatschappijkritische regisseur Ken Loach trekt het personage Eric Bishop, een gedeprimeerde postbode en Manchester Unitedfan, in zijn verbeelding op met zijn oude held Eric Cantona. Die ontpopt zich, met de nodige zelfspot, als zijn personal coach, die het zelfvertrouwen van de postbode moet opkrikken: I’m not a man, I’m Cantona!
Eric Cantona speelt zijn mysterieuze, spirituele en relativerende zelf in Looking for Eric.

Op zaterdag 28 april 1996 deed ik hetzelfde: Looking for Eric! Ik ging op zoek naar Eric Cantona, in een laatste opstoot van puberteit. Ik was uiteindelijk de 35 al gepasseerd. Manchester United-Nottingham Forest. Aha-erlebnis! Op Old Trafford at last!

Ik volg de laatste thuismatch van het seizoen, de klapper van het jaar! Cantonamania is everywhere! Old Trafford is één grote Franse driekleur. Met in het midden: het hoofd van Eric Cantona. E.C. is God, met dank aan slowhand Eric Clapton. Cantona’s Cream zorgt voor een ‘Wonderful Tonight’- gevoel onder de meer dan 60.000 fans.

Eric Cantona, the Chameleon, serveert in de Engelse stadions ‘Anarchy in the UK’ en is een punk tussen Platini en poëzie. Hij koestert Johnny Rotten, Lou Reed en Jim Morrison en put zijn levensinspira¬tie uit de dichter¬lijke fantasieën van Arthur Rimbaud en Charles Baudelaire, de libertijnse chan¬son-rebellie van Leo Ferré en de schizofrene schil¬derkunst van Vin¬cent van Gogh.

Ik zie hoe Eric The King met een magische hakbal de Welshe wonderboy Ryan Giggs een goal schenkt. Old Trafford doet iets wonderlijks met Go West van The Pet Shop Boys. De ordinaire housedreun vloeit naadloos over in een melancholieke melodie en de domste poptekst aller tijden wordt vervangen door het veel intelligentere Ooh-Aah-Eric-Cantona!

Pink Floyd zingt The Lunatic is on the Grass op Dark Side of the Moon. Eric Cantona is de geniale gek, die huilt naar de donkere zijde van de maan. Incidenten kleuren zijn leven. Op zijn tweeëntwintigste heeft hij Frankrijk al behoorlijk geschoffeerd. Hij krijgt acht keer de rode kaart onder de neus geduwd. Onder in¬vloed van Michel Platini, de groot¬meester van de Franse voetbalkunst, vlucht Cantona naar Engeland.

Daar beleeft hij zowel zijn moment suprême als de anti-climax. Op 25 januari 1995 schopt Wreckless Eric, na een zo¬veelste uitsluiting, met een karatesprong een fan van Crystal Palace groggy. De rel duwt in Engeland de vijftigste verjaardag van Auschwitz van de voorpagina’s. De Britse boulevardpers eist de definitieve verbanning. Kwaliteitskranten als The Guardian en The Independent steken hun nek uit voor E.C, wiens favoriete dichtbundel A Season in Hell van Rimbaud even meer wordt dan virtuele realiteit. Huisbiograaf Ian Ridley onthult in zijn boek The Red and the Black hoe Cantona de dag nadien zijn moeder wenend opbiecht hoe de Pa¬lace-hooligan hem niet alleen on¬der ranzige, racistische scheldpraat heeft bedolven maar hem evenzeer als hoerenjong en motherfucker beschimpt.

Cantona zoekt troost in Criminal World van David Bowie, die hij eert voor Rebel, Rebel. Hij vindt bevrediging bij Jim Morrisons “Riders on the Storm” en de overgave waarmee The Lizard King in zijn muziek en levensstijl opgaat, en waarmee hij de hoeders van de Moral Majority uitdagend voor het hoofd stoot.
‘Ik heb nergens spijt van’, schrijft E.C. in zijn schotschrift La philosofie de Cantona.

Vaak is mij gezegd dat ik een voorbeeld moet zijn voor de jeugd. Ik wil me laten leiden door mijn gevoelens. Dat heeft me veel moeilijkheden opgeleverd, maar het kan me geen barst schelen. Ik heb geprobeerd mezelf te verbeteren maar die wedstrijd heb ik verloren.’

In de laatste minuut van de wedstrijd tegen Forest scoort Cantona de 5-0. Ik juich mee want de weg naar de landstitel ligt wijd open. Als een Captain Fantastic leidt hij de ereronde van zijn team door het zinderende Old Trafford.

Le football, c’est le plus beau des arts, is een gevleugelde uitspraak van Cantona. Eric Cantona, Rock ‘n’ Roll Animal op het veld, heeft gelijk.

Zet het kraagje op, mes amis! En met zijn allen als de weerlicht naar de bioscoop: Looking for Eric!

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: