RAF WILLEMS: EERBETOON AAN BOBBY ROBSON: FOR THE GOOD OF THE GAME

augustus 19, 2009

Nederland speelde op 12 augustus tegen Engeland voor een vriendschappelijke interland. De gedachten dwaalden nog even af naar Bobby Robson (1933-2009) met een hele mooie minuut applaus van beide supportersgroepen.

Bobby Robson

De sympathieke Sir daalde op zijn vijftiende als ‘leerling-elektricien’ af in de mijnen van zijn geboortestreek Tyneside, in de buurt van Newcastle. Zijn vader was een vakbondsman en Robson zelf verloor nooit zijn socialistische principes uit het oog: eenheid, onafhankelijkheid en andere mensen helpen. Toen hij in 1990 een contract tekende voor PSV namen wantrouwige en korzelige Nederlandse journalisten hem meteen op de korrel. Wat kon die goedgelovige Engelsman toevoegen aan de voetbalcultuur van de natie?

Ze vergaten dat hij met Ipswich Town de Hollandse principes al had toegepast: hij trok met Arnold Mühren en Frans Thijssen in 1978 en 1979 buitenspelers aan die met hun technisch vernuft hun vermaarde Engelse tegenstanders in de val lokten. In 1981 dreven ze onder meer het Saint-Etienne van Michel Platini en Johnny Rep in het eigen stadion tot wanhoop (1-4). Ipswich Town versloeg ook AZ’67 (met onder meer Jan Peters en Kees Kist) in de dubbele finale van de UEFA Cup en speelde voetbal om van te likkebaarden. Bobby Robson aanvaardde vervolgens de moeilijkste job van het land: coach van het nationale elftal. Hij getuigde in zijn autobiografie hoe hij aan de schandpaal werd genageld door de niets ontziende sensatiepers en alle denkbare drek over zich heen kreeg: ‘Rustige jaartjes, die tijd als bondscoach van Engeland. Ja hoor. Naar mij spugende en bier gooiende supporters, voetbalvandalisme, racisme en een krantenoorlog.’ Robson bleef boven het gewoel staan en verbande naar eigen zeggen ‘verbittering, wantrouwen en trauma’ uit het gemoed. Met Engeland haalde hij op het WK van 1990 de halve finale. Zijn team verloor, ten onrechte, van Duitsland. Na het nemen van strafschoppen. Zijn spits Gary Lineker beviel nadien van de one-liner: ‘Voetbal is een spel van twee ploegen met elf spelers en op het einde van de wedstrijd winnen de Duitsers.’ Dit is nog steeds het beste Engelse resultaat aller tijden, op de in 1966 in eigen land gewonnen World Cup na.

Bij PSV smoorde hij de kritiek met twee opeenvolgende landstitels. Deze stunt herhaalde hij in Portugal met FC Porto. In 1997 coachte hij FC Barcelona, met Ronaldo, naar de Europacup voor Bekerhouders en hij sloot zijn loopbaan af bij Newcastle United, de favoriet club uit zijn geboortestreek. Met twee deelnames aan de Champions League, niemand presteerde ooit beter bij de waanzinnig slecht geleide zwart-witte Magpies. Robson werd onsterfelijk toen hij in een speech de emoties van de fans beroerde door te de echte waarde van de clubkleuren te benoemen: black and white verwezen naar de gelaatskleuren van de mijnwerkers voor én na hun dagelijkse barre en gevaarlijke tocht. Hij bezigde deze overtuiging als levensfilosofie. Volgens hem konden ‘rijke conservatieven het leven onder de grond niet begrijpen’. Tegelijk bande hij alle vormen van negativisme. Zijn optimisme werkte aanstekelijk en sloeg over op zijn spelers. En hij beoordeelde het voetbal als het leukste spelletje op aarde. Hij pleitte voor relativering. Dat was Robsons state of mind. Vanuit deze geestesinstelling begreep hij de potentie van het populaire balspel. Hij kantte zich heftig tegen het geweld rond de velden en toonde zich een gedreven aanhanger van the power of football. Zonder grote woorden, maar met des te meer enthousiasme, probeerde hij dit in de praktijk om te zetten.
In 1992 en 1995 bleef hij de baas over darmkanker en in 2006 rekende hij af met tumoren in longen en de hersenen. In 2009 legde hij het loodje. Maar niet nadat hij intussen zijn handtekening had nagelaten met zijn Sir Bobby Robson Foundation ten voordele van het wetenschappelijk onderzoek naar de akelige ziekte. Hij nam afscheid in zijn stijl. Op zijn verzoek werd op zondag 26 juli 2009 een charity georganiseerd tussen het Engeland en Duitsland van 1990, in het stadion van Newcastle. De opbrengst kwam volledig ten goede aan zijn Foundation. Hij liet zich rondrijden in een rolstoel en overrompelde het publiek een laatste maal. The gentleman of the game verdween zoals hij het zich had gedroomd: tussen de mensen, met de bal op de schoot, ten voordele van het goede doel. En intens genietend, in de mate van het mogelijke. Zo zullen we ons Bobby Robson herinneren. For the good of the game.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: