Roze revolutie graag!

Op 19 februari 2010 werd de campagne ‘Football against Homophobia’ gelanceerd.

Vuile Flikkers! Voil Jeanetten! Bloody Poofs! U kent ze wel, het zootje mensen dat alle remmen loslaat op een voetbaltribune.
Zou het echt zo erg zijn? Neem nou David Beckham. Tien jaar geleden verbaasde hij zich over het feit dat binnen het voetbal niemand voor zijn homoseksuele geaardheid durfde uit te komen. Wat zei die dwaze Becks dan? Even diep ademhalen, want met name ‘de wereld van de showbizz veranderde mijn kijk op de seksuele verschillen tussen mensen.’ Er volgde nog meer: ‘Met mijn vrouw Victoria bezocht ik vaak homoclubs. Zij amuseerde zich dan alleen op de dansvloer, terwijl alle mannen zich rond mij verdrongen. Dat stoorde mij niet. Het was altijd great fun in de gaybars.’

U begrijpt: van dan af kreeg de blonde god – die graag als gigolo poseerde en ongeveer elke onmogelijke haarsnit uitprobeerde – niet alleen vrouwenslipjes naar het hoofd gegooid maar ook elk mogelijk denkbaar scheldwoord van de slechte smaak. En toch: geen voetballer is populairder geweest dan hij. Geen shirt ging meer over de de toonbank in Manchester, Madrid, Milaan en Los Angeles. Zelfs deze David Beckham had geen oren naar de oproep van de Justin Campaign: Football versus Homophobia! Justin Fashanu pleegde zelfmoord in 1998. De zoon van een Nigeriaanse advocaat ging als eerste zwarte speler door de barrière van 1 miljoen pond toen hij in 1981 tekende voor het Nottingham Forest van Brian Clough. De beroemde coach stond bekend om zijn radde tong. Hij hekelde in het openbaar Fashanu’s voorkeur voor de ‘gay bar’ en bespotte hem als ‘vuile flikker’. Justin werd ook door zijn op het hoogste niveau voetballende broer John in het openbaar geminacht als een ‘outcast’ en stapte na vijftien jaar in 1994 uit de sport, gedegouteerd door het schunnige geschamper in de stadions.
Clough betuigde, rijkelijk laat, in zijn autobiografie spijt over de eigen botte handelswijze. Wat als David Beckham nog in Engeland zou gevoetbald hebben? Zeker, het ellendige en onverbeterlijke rechtse-ratjetoe-rapalje gijzelt het voetbal al decennia met geweld, grievende spreekkoren en racistisch gejank. Een beetje beschaafde ouder houdt zijn kinderen thuis van de wedstrijden. Het blijft een domme minderheid, moedwillig en malicieus. Haar hatelijk en grof gehuil bepaalt te vaak het beeld van het publiek. Een onderzoek naar supportersopinies van de Gay Rights Campain Group Stonewall leverde desondanks bevredigende resultaten op. Tweeduizend Britse voetbalfans werden ondervraagd. Drie op vijf zijn van oordeel dat antihomosongs verhinderen dat een speler zich zou ‘outen’. Twee op drie hebben geen probleem met het feit dat een voetballer zijn geaardheid zou tonen en willen bovendien maatregelen tegen het ‘homobashen’.
En toch durfde er geen voetballer in de Premier League de nek uitsteken voor een filmpje van de Justin Campaign, ter ondersteuning van Football versus Homophobia.
De Engelse krant The Guardian vroeg zich vertwijfeld af: ‘Can gay footballers ever come out?’
Zelfs David Beckham wist er geen raad mee.
Een roze revolutie graag! Met een roze voetbalschoen? Naar Belgisch model. Vorig jaar spraken liefst 70% van de Belgische profspelers zich uit tegen homo’s. Als reactie riep de rebelse radiozender Studio Brussel ‘de roze schoen’ in het leven, naar analogie met de ‘gouden schoen’, die jaarlijkse de beste Belgische voetballer bekroont. Winnaar Wim Wauters speelde bij een amateurelftal. Zijn ploegmaats toonden hun zin voor humor door een keer met zwembroeken onder de douche te gaan staan. Sta op, vuile voetbalflikker! Surf naar http://www.thejustincampaign.com!

De spirit van de zwarte Johan Cruijff.

De Haitiaans tragedie heeft ook de voetbalwereld niet onberoerd gelaten. De FIFA heeft 2,2 miljoen Euro veil om de sportinfrastructuur herop te bouwen. Vele voorzieningen zijn vernietigd. Ook in Nederland en België werd geld verzameld door de professionele clubs.
Ik roep om, vanuit deze inkomsten, een Nederlands-Belgische WK 2018 Steunfonds ‘Manno Sanon’ te lanceren.
De zwarte Johan Cruijff werd hij genoemd.

Wie was hij? Emmanuel Sanon (25 juni 1951 – 21 februari 2008) werd bij zijn begrafenis herdacht als ‘un objet d’art du football haitien’. Zijn doelpunt tegen Italië op het WK van 1974 maakte hem wereldberoemd. Hij versloeg, na een mooie ren en knappe schijnbewegingen, de Italiaanse doelman Dino Zoff en verbrak diens record van 1142 minuten zonder tegendoelpunt. Sanon dompelde Haiti onder in een langdurige carnavalssfeer. Een collectieve hap naar adem, als reactie op de dictatuur van Duvalier, de wrede Baby Doc. Voetbal kreeg in een Haiti een ondergrondse allure. De Haitiaanse diaspora in de Verenigde Staten beschouwde de matchen van het nationale team als een oncontroleerbare, creatieve kracht. Met Sanon als uitblinker: 47 goals in 106 interlands.
De wijze waarop hij Zoff te grazen had genomen, openbaarde als het ware het bestaan van Haiti aan de wereld. Sanon verdiende er een transfer mee naar de Antwerpse club Beerschot. Hij speelde er van 1974 tot 1980 en won in 1979 de Beker van België. Met een ongrijpbare actie leidde hij het winnende doelpunt in. Vooral het samenspel met Juan Lozano – de statenloze Spaanse artiest, later bij Anderlecht, waarvoor de jonge Ruud Gullit in 1981 en 1982 speciaal naar Brussel reisde – zorgde voor spektakel. Lozano tikte met een ‘crochet’ of zes de tegenstander dol en lepelde de bal in de ‘loop’ van Sanon. Schijnbeweging-op-speed, keeper voorbij én binnen! In de 35-jarige geschiedenis van het Belgische profvoetbal (1974-2010) verdient Sanon meer dan een bijzondere vermelding. Pelé nam het op in zijn Top 100 van het WK.
Hij voetbalde ook nog in de Verenigde Staten en verdiende in 1999 de trofee ‘Haitiaanse atleet van de eeuw’. Zijn populariteit kende geen grenzen, ook in het muzikale milieu en in kringen van kunstenaars werd hij aanbeden.
In 1998 stichtte hij de Fondesa: Fondation Emmanuel Sanon. Met als doelstelling: de promotie van cultuur, onderwijs en sociale waarden via het voetbal. Fondesa wilde jongeren van de straat houden; hen met preventieve activiteiten behoeden voor criminaliteit en druggebruik; een veilige omgeving aanbieden. Met het voetbal als hulpmiddel: ‘giving youth an alternative to anti-social activities and firing their imagination and creating a more favorable interactive social climate in Haiti’.
Boegbeeld Sanon steunde ook Futbol para la Vida, een campagne rond het bespreekbaar maken en vermijden van HIV/AIDS.
Op 21 februari 2008 overleed hij aan kanker. Over zijn doelpunt tegen Dino Zoff vertelde hij in zijn biografie: ‘I beat defender Spinosi with my speed. One-on-one with Dino Zoff, and the goal was wide open. I dummied to go left, and then went right. I rounded him, and rolled the ball into the net.’
Ik weet niet of Fondesa vandaag nog bestaat. Het lijkt me wel hét moment om een Nederlands-Belgisch WK 2018 Steunfonds Manno Sanon op te richten en zijn geest nieuw leven in te blazen. Met de bal van de straat naar de school. Een SOS Kinderdorp naar hem genoemd? In de spirit van Sanon.