RAF WILLEMS: GREEN & GOLD UNTIL THE CLUB IS SOLD! GROETEN UIT MANCHESTER

maart 22, 2010

Market Street, Manchester. De koffiehuizen puilen om tien uur ’s ochtends uit van de fans. De leeftijd schommelt tussen 5 en 65 jaar. Ze dragen rode shirts met goudgroene sjaals. Aan de tramhalte staart een kleine rosse sproetkop me uitdagend aan. Gehuld in een geel shirt, met groene letters: Love United, Hate Glazer. De beweging is overal. Met green & gold verwijst men naar de oorspronkelijke kleuren van Newton Heath (1878-1902) – de heidenen – waaruit Manchester United in 1902 ontsproot.

Ik bezoek Old Trafford op 14 maart, naar aanleiding van de match tegen Fulham.
In de buurt van het stadion schreeuwt een oude man ‘buy protest scarves’. Hij grabbelt er eentje uit zijn versleten auto en brabbelt in onverstaanbaar dialect iets over ‘five pond, mate’ en dat de helft van de opbrengst naar de actie zou gaan. Aan de grijns op zijn smoel zie ik dat hij me in de maling neemt.

Manchester is the city of change. Alle emancipatiestromingen zagen hier het licht. Manchester United vervult deze rol in het voetbal. Steeds sociaal en tot ondernemingszin bereid. Een eeuw geleden (1910) werd het modernste stadion van Engeland gebouwd: Old Trafford. Een commercieel schot in de roos. In dezelfde periode namen (1907) de spelers van United het initiatief tot de uitbouw van de Professional Footballers Association, de eerste vakbond voor voetballers. Met tal van maatschappelijke initiatieven. Op het einde van de jaren tachtig van vorige eeuw opende men vanuit Manchester het offensief tegen het hooliganisme met het verhaal van Football in the Community. Vandaag is ‘supporter ownership’ er het grote thema.

‘That shot is worth a million words. Now the Anti-Glazer Movement has its picture.’ David Beckham raapte na afloop van de match Manchester United – AC Milan een sjaal van de grond en hing hem achteloos rond de nek. De foto ging de wereld rond. En het gaf de Green & Gold Campaign een gezicht. Hét gezicht van de populairste speler ter wereld. Beckham is meer icoon dan voetballer. Ook al nam hij nadien afstand van het verzet tegen de Glazer Family, zijn gebaar was daar! Die avond van 10 maart 2010 toonde Old Trafford de waarden van de Republik of Mancunia aan Europa. Nooit eerder stond er in de geschiedenis van het voetbal een dermate sterke stroom van supporters in het eigen stadion op die met zoveel recht het aftreden eiste van de eigenaars van de club: ‘Green & Gold was in the overwhelming majority.’

Het kost mij drie telefoons en het duurt tot een half uur voor de partij. Dan krijg ik eindelijk het licht op groen voor een gesprek. Ik begeef me door de Coronation Street-achtige steegjes aan de beroemde Stretfordzijde van Old Trafford.
Langs de achterdeur treed ik binnen in het rommelige kantoor. Aan de muur hangt een portret van Alex Ferguson. We kijken uit op de ijzeren dakconstructie van het stadion. We horen het publiek juichen maar Sean Bones bezoekt zijn favorieten niet meer. Al vijf jaar blijft hij thuis, omdat hij de Glazer Family geen cent gunt. Ik praat met de vice-chairman van de machtige Manchester United Supporters Trust. MUST is zijn missie. Hij verdedigt vol vuur het idee van ‘supporter ownership’ en debiteert dat alle inkomsten van Manchester United moeten worden ‘herverdeeld’ richting rechtvaardige ticketprijzen; verbetering van de atmosfeer in het stadion en uitbouw van de capaciteit; transferfondsen ter versterking van het team en ondersteuning van het ‘community’-werk van de Foundation. Hij hoopt in UEFA-voorzitter Michel Platini een medestander te vinden en steunt diens plan voor ‘financial fairplay’:
‘Waar haalt het voetbal overal ter wereld het geld? Uit de zakken van de supporters. Tegelijk hebben we geen vertegenwoordiging in de leidende structuren.’ Wishful thinking? On the contrary! Sean Bones wijst erop dat die fase voorbij is. Men probeert historie, erfgoed, traditie een morele waarden van Manchester United te vertalen in deze sjaal: ‘We need a new idea for international football. Using football just for profit is wrong. Using football in the good way can create good citizens.’ De dag nadat David Beckham ‘did the scarve’, registeerde MUST 5000 nieuwe on-line members. Intussen tikt de lijst aan richting 150.000! Met dezelfde eis: democratiseer Manchester United en breng de club onder controle van de fans. Sean Bones toont zich een visionair: ‘One day in the future, there will be supporter ownership!’
Hij eindigt met een leuke anekdote over de honderdste verjaardag van Old Trafford op 19 februari 2010. Met enkele vrienden en vriendinnen speelden ze een potje voetbal tussen standbeelden van Matt Busby en van The Holy Trinity George Best-Bobby Charlton-Denis Law in: ‘ A moment of magic! Life is just crazy now. Our final statement: Green & Gold until the club is sold!’

Ik sta beduusd op de stoep en loop nog even langs in de Trafford Pub om Rooney en Berbatov de eindstand op 3-0 te zien brengen. We staan met onze voeten in het bier en twee dronken supporters spreken me schamper aan: ‘Jouw geelgroene sjaal is nep maat. Dat zijn de kleuren van Norwich City. Je bent in de zak gezet, man.’ Ik maak me uit de voeten. Groeten uit Manchester!

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: