RAF WILLEMS: CHANGE! YES, YOU CAN MICHEL PLATINI

april 6, 2010

Groeten uit Manchester

Waarom dacht ik aan Michel Platini? Zou hij écht de website van http://www.meerdanvoetbal.nl frequenteren? Ik richtte me hier op 23 februari 2009 tot hem, met de oproep: Dear Mr. President, Change! Yes, you can Michel Platini! Een pleidooi voor een sociaal departement in elke Europese profclub én voor supportersdemocratie. Daarom dacht ik aan Michel Platini, op het moment dat ik keek naar een glasraam met de tekst: The Lancaster Football Association 1878. Daarnaast een bord met Bury Football Club, winners of the dedicated community business 2008. Verleden en toekomst van het voetbal in één beeld gevat. Ik zit in The 1885 Suite, dat is de persruimte van de Engelse vierdeklasser FC Bury. Op tafel ligt een uitnodiging. Er wordt gevierd: de 125 th Anniversary Celebration Dinner Dance. In de glazen kasten hangen foto’s van mannen met knevels, trofeeën en klokken uit de tijd van ver voor de Tweede Wereldoorlog. Dit is authentieke ouderwetse voetbalcultuur. Ik reisde er naartoe op invitatie van FC United of Manchester. Ik nam de tram naar de buitenwijken van Manchester. Je bereikt het stadionnetje van Bury – waar ook FC United speelt – tegen een decor van besneeuwde heuvels en restanten van industriële archeologie: landschappen met diepe putten en vervallen fabrieken.
Geen sympathiekere voetbalclub ter wereld dan FC United of Manchester. Op 29 oktober 2006 passeerde ik er reeds op hun door bijna 3000 fans bijgewoonde ‘People’s Day’. Ik beschreef dit in mijn weblog van 6 oktober 2008. Even citeren, ter situering en ook wel uit gemakzucht: ‘FC United is geboren in de schoot van de Manchester Supporters Trust. Het is een prematuurtje, een te vroeg ter wereld gekomen kind. De bevalling verloopt niet zonder pijn en nervositeit. De overname van Manchester United door Malcolm Glazer in de lente van 2005 zwaait tweedracht, verstomming en vertwijfeling. Er worden harde noten gekraakt en oude, innige vriendschapsbanden vertonen kwalijke en niet meer te lijmen barsten. Drie maanden later staat FC United in de steigers. De jongens en meisjes van de barricades benoemen zichzelf tot members of the board van een club op het allerlaagste niveau van het échte Engelse voetballeven. A matter of true love. Voor hen is het een nieuwe liefde, die de oude vlam weliswaar niet helemaal heeft doen uitdoven maar toch naar een donkere kamer van het geheugen verdringt. Ze zijn trots op deze oorspronkelijke gemeenschap, die openstaat for those who are exclused from Premier League Football.’ Ik schudde toen even Andy Walsh de hand. Hij is de duivel-doet-al en actievoerder-stichter van FC United of Manchester. Vandaag, 13 maart 2010, spreek ik hem in het kader van ‘Back the bid for Supporter Ownership’. Hij is de eigenlijke voorman van FC United maar met aanspreektitels wordt in het voetbalhuis der directe democratie – one member, one vote – niet uitgepakt. Walsh begeleidde vanuit de Independent Manchester United Supporters Association en de Shareholders United van 1999 tot 2005 de protesterende fans tegen verschillende overnamepogingen. Vandaag opereert FC United, na drie promoties, in The Unibond League, de zevende divisie pakweg. Andy Walsh is niet enkel een man van de actie, ook van de lobby richting politici en voetballeiders. Hij stelt een kentering der tijden in het vooruitzicht en dringt aan op daadkracht. Hij vertelt me dat hij alle fans wil oproepen tot samenwerking en organiseerde in februari een Debt Rallye, een agitatiemars tegen de invloed van malafide investeerders.
Hij klopte aan bij zowel de Premier League als de Uefa, zowel bij de Engelse regering als de Europese Commissie. Met als doelstelling, ik herhaal: ‘Back the bid for supporter ownership’. Andy Walsh heeft zijn doel bereikt.
Want zeg nu zelf: wie had het volgende verwacht? Begin april, neen geen grap, stuurde premier Goldon Brown een electorale boodschap de wereld in. De uit Manchester stammende kwaliteitskrant The Guardian, die zich heeft opgeworpen als zeer geëngageerde journalistieke stem in dit debat, rapporteerde over het statement van de prime minister: ‘a blueprint to give the game back to fans’. Met als belangrijkste element: de Supporters Trust krijgt 25% van de zeggenschap in de club, via een systeem van democratische verkiezingen, met een wettelijk kader en een link naar de plaatselijke gemeenschap. De Labour Party heeft het idee in zijn verkiezingsmanifest opgenomen. De Conservatieven reageerden lauw maar konden om hun beurt niet meer om de hete brij heen. UEFA-voorzitter Michel Platini sprong – in het kader van zijn plan voor Financial Fair Play – onmiddellijk op de kar van Brown: ‘Ik vind het een fantastisch idee dat supporters investeren in een club omdat zij uiteindelijk de identiteit verdedigen.’ Quote genoteerd. Winst voor Walsh. Kan het anders of Platini leest http://www.meerdanvoetbal.nl?

Ik herinnerde mij het moment dat ik tussen de Stand stond van FC United. Nadat een tegenstander scoorde met een MarcootjevanBasten – een volley van buiten het strafschopgebied, zij het in dit geval plompverloren maar de bal viel via de lat in het net – applaudisseerde het thuispubliek beleefd maar gemeend. Nadien scandeerde het minuten ‘United, United, United’ om hun team aan te vuren. Over sportiviteit en respect gesproken. Zouden we dat nog eens beleven in Nederland? Dat ‘vijandige fans’ een Unitedteke doen?

Dit terzijde, ter zake nu: Change, yes you can Michel Platini! Bis.
Groeten uit Manchester, bis!

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: