RAF WILLEMS: VOETBAL, AMBIANCE & SOLIDARITEIT!

mei 10, 2010

Out there the nights are long,
the days are lonely
I think of you and I’m working on a dream
I’m working on a dream

Bruce Springsteen

Is dit verhaal waar, of niet? Wat denkt u?

Wat zou ik zeggen, dacht ik? Ik reisde in de geest en in de regen, een rit van vijf uur en vijfhonderd kilometer heen en weer, naar de Grolsch Veste. Daar zat ik tussen 18.000 rood-en-witte-sjaals vals te zingen van ‘hij gaat niet naar Amsterdam’ en ‘Champione FC T’. De fanfare speelde ‘Eenmaal zullen wij de kampioen zijn. FC Twehente, FC Twehente.’ Ik was daar op uitnodiging van mijn mailvriend Y., lid van de Vrije Republiek Twente. Wat zou ik zeggen, dacht ik opnieuw. De riedel van ‘Deurdonderen’ oefende ik alvast in, dat was toch van die jongens van Normaal uit de streek: ‘Word es wakker zootjen tuig, wie doet’ t niet sloom, wie doet ’t ruig’. Wat zou dat een rake binnenkomer zijn!
‘Nou, geef mij maar een neut’, probeerde ik vervolgens al lachend tegen de eerste kelner die ik op de Oude Markt tegenkwam. Hij staarde me aan. Ik schudde nog een andere Hollandse klassieker uit de losse pols: ‘Waar blijft die polonaise toch?’ Gelukkig redde Y. me uit de nood. Uit de boxen schalde de hele tijd ‘Working on a dream’ van Bruce Springsteen, één van mijn favoriete zangers uit de jaren zeventig, de mooiste schorrescheurstem van de rock’-n- roll. ‘Prachtig niet’, sprak hij: ‘Dit wordt de nieuwe song van FC T, om het beleidsplan rond voetbal, ambiance en solidariteit van een moderner snoertje te voorzien.’ Voetbal, ambiance en solidariteit, stamelde ik.

Toegegeven, zonder sympathieke steek los ware het niet mogelijk geweest om ‘Kan Voetbal de Wereld Redden? Pleidooi voor ambiance en solidariteit’ in januari 2004 als uitgave te lanceren. Het is een cultboek geworden: vrijwel niemand heeft het gekocht en de overschotten verdwenen snel naar de Slegte of versnipperden in de meedogenloze papierdraaier. Ik ging voortaan als halvezool door het leven en de publicatie werkte in weldenkende intellectuele en snobistische sportjournalistieke kringen voornamelijk op de lachspieren.
Maar ziet, daar verscheen Y. op het toneel. Een Zwitser die een Enschedese schone was gevolgd. Zij haalde het boek van onder de spinnenwebben in de plaatselijke bibliotheek en hij kreeg op zijn beurt een klap van de molen. Een citaat van Nelson Mandela over voetbal greep hem zo naar de keel dat hij besloot om ineens, uit het niets, drie exemplaren te kopen. Eén ervan schonk hij aan zijn Ierse gabber Jack, een tweede overhandigde hij op een supportersavond aan de toenmalige trainer Rini Koole en voor het derde trok hij zijn stoutste schoenen aan. Het was niet voor niets Sinterklaasavond, vijf december 2004. Hij raapte al zijn moed bij elkaar, bood zich aan bij de balie van een krantengroep en overhandigde het aan de verbaasde receptioniste. Met een boodschap voor haar baas, ook de nieuwe voorzitter van FC Twente, ene Joop Munsterman: ‘lees en voer uit’! Of daaromtrent. Enige tijd later pronkten de Tukkers met een bizarre slogan: voetbal, ambiance & solidariteit! Munsterman sprak later tegen Y.: ‘Bij voetbal denk ik aan N’kufo, bij ambiance aan mezelf en bij solidariteit aan jou.’
Y. is van opleiding fysio-therapeut, leerde Twentenaren in avondcursussen de geneugten van de taal van Molière en rijdt vandaag als postbode – facteur – rondjes in de binnenstad van Enschede. Intussen draait zijn creatieve brein op volle toeren en steunt hij de initiatieven van ‘Scoren in de Wijk’ in Twekkelerveld, de natuurlijke biotoop rond het stadion. Na afloop van de wedstrijd staken Y. en ik met duizenden fans de kartonnen kampioenenschaal de lucht in. We knepen elkaar in de wang, sloegen elkaar op de schouder en voerden een slecht gesynchroniseerde – lees mislukte – high five uit.
Op voorspraak van Y. ontving ik de gratis identiteitskaart en het lidmaatschap van de Vrije Republiek Twente. De beweging huist in het Café Jansen & Janssen en noemt zichzelf een ‘vrijplaats zonder grenzen voor vrije geesten. Het is de tijd dat we in de benen komen en zelf het heft in handen nemen. We zijn nergens tegen. We zijn voor! Voor leuke mensen, voor feesten, voor een goede bak, maar vooral voor Twente!’
Joop Munsterman voegt zich in het rijtje van Joan – Més que een club – Laporta van FC Barcelona, Peter – More than a club – Lawell van Celtic Glasgow en Corny – Viva St. Pauli! Freiraum Fussball – Littmann van FC St. Pauli. Dit zijn de innoverende voorzitters van de 21 ste eeuw, die het voetbal een nieuw gezicht hebben gegeven. Dat van het maatschappelijk verantwoord ondernemen. Dat van voetbal, ambiance en solidariteit! Kan voetbal de wereld redden?
Munsterman wil ooit Bruce Springsteen laten optreden op de Grolsch Veste, fluisterde Y. me bij wijze van afscheid samenzweerderig toe.
Working on a dream! Ik schrijf een nieuw boek met The Boss, dacht ik. Eindelijk een kaskraker.

Is dit verhaal waar of niet? Wat denkt u? De eerste inzender met het juiste antwoord trakteren we op een boer’njongen en op een kampioenensjaal van FC Twente. Tenminste, dat moet er toch wel afkunnen, beste vrienden Tukkers?

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: