OPEN FUN FOOTBALL SCHOOLS WINT SPORT FOR PEACE AWARD

Het werk van de Scandinavische humanitaire organisatie Open Fun Football Schools werd op 9 juli in Londen bekroond met de Sport for Peace Award.

R0015962%201

Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

You love me or you hate me! Dat was de lijfspreuk van Eric Cantona. De eigenzinnige Fransman ging vaak over de schreef, maar bekoorde toch duizenden voetbalfans met zijn fantastische balbehandeling. Zijn specifieke truc was wijd en zijd bekend en toch trapten zijn tegenstanders er bijna altijd in.

Eric The King stond, het kraagje van zijn shirt karakteristiek omhoog, met zijn rug naar de tegenstander en zette de benen lichtjes gekromd. De hard aanglijdende bal werd vervolgens met een subtiel hakje van richting veranderd. Zo vertederde Magnificent Seven het publiek van Old Trafford en gaf hij de aanval van zijn team een onverwachte wending.

Lees de rest van dit artikel »

Cry, the beloved country. Het is de titel van de wereldberoemde en ook bittere novelle van Alan Paton over de dagelijkse rassendiscriminatie in het Zuid-Afrika van de jaren veertig. Hij stichtte in 1953 de blanke South African Liberal Party en voerde pacifistische maar scherpe oppositie tegen het systeem van apartheid van de regerende Nasionale Party.

Ik maakte kennis met het verhaal op mijn zeventiende dankzij een ‘progressieve leraar’ Engels. De man was werkelijk zeer tolerant want hij stond ons toe om de in 1976 onder pubers populaire maar compleet foute versie van ‘Love Hurts’ van Nazareth in de klas te draaien. Naderhand lulden we in ‘gebroken Engels’ over ons eerste liefdesverdriet. Pas een jaar of twee later drong de kracht van Cry, the beloved country tot me door en ik werd voor lange jaren anti-apartheidsactivist.

Lees de rest van dit artikel »

In het jaar 2000 las de Engelse journaliste Sarah Forde een verhaal in de krant over het stadje Kilifi in Kenia. De minister van Volksgezondheid ontmoette er 40 jonge alleenstaande tienermoeders.

Moving the Goalposts in Kilifi

Moving the Goalposts in Kilifi

Ze zongen een welkomstlied met hun baby’s op de rug. De minister zuchtte: ‘Dit vernietigt het leven van de meisjes.’ Sarah Forde, op dat ogenblik als onderzoeker werkzaam in Kenia, nam de koe bij de horens en zette in 2001 – als voormalige jeugdcoach voetbal in Engeland – de organisatie Moving the Goalposts (MtG) op. Met als slogan: Tunaweza! We can do it!

Lees de rest van dit artikel »

‘Brothers and sisters where are you now?
The streets are empty, the streets are cold.
Won’t you come on home?
One day we’ll return here
When the Belfast Child sings again.’

Kevin McDaid is dood. Leefde in een katholieke wijk van het Noord-Ierse Coleraine. Supporterde voor Celtic Glasgow. Gehuwd met een protestantse vrouw en vader van vier kleine kinderen. Wat deed het er toe? Oefende het beroep van straathoekwerker uit. In de oude spirit van voetbalclub Celtic – ‘open to all’ – probeerde hij, optimistisch en goedlachs, de religieuze vooroordelen te counteren en bracht hij katholieke en protestantse jongeren samen met leuke activiteiten.

Lees de rest van dit artikel »

Barcelona - MES QUE UN CLUB!

Barcelona - MES QUE UN CLUB!

De volgende twee weken duelleert FC Barcelona met FC Chelsea om een plaats in de finale van de Champions League. Barça is hot! Volgens het internationale onderzoeksbureau SPORT+MARKT is het momenteel de populairste club van Europa. Dat is altijd voor discussie vatbaar, maar feit is wel dat de blaugrana met voorsprong het beste voetbal van het continent spelen. Het team van coach Josep Guardiola verlegt alle limieten en scoort doelpunten aan de lopende band. Volgens een onnavolgbaar stramien. Niemand kan de bewegingen van Messi & Co afstoppen. De schoonheid is oogverblindend.

Lees de rest van dit artikel »

Liverpool herdenkt 20 ste verjaardag en 96 dode fans met Tribute CD.

15 april is de dag dat Steven Gerrard niet wil voetballen. De aanvoerder van FC Liverpool vroeg de UEFA om de Champions Leaguekwartfinale te verschuiven. Dan herdenkt de club de stadionramp van Hillsborough, Sheffield Wednesyday in 1989.

Steven Gerrard

Steven Gerrard

Naar aanleiding van de halve finale van de FA-Cup tegen Nottingham Forest verloren 96 fans van de Reds het leven. De politie opende het overvolle vak voor arriverende supporters. Dood door verstikking tegen de dranghekkens was het droevige resultaat.

Wie Gerrard observeert, stelt vast dat zijn uitbarstingen van vreugde na doelpunten kort en hevig zijn. Hij juicht met bedrukte gelaatstrekken. Gerrard speelt al tobbend. Hij draagt een onuitwisbaar schuldgevoel in zich. Hij voetbalt voor zijn neefje dat in 1989 overleed tijdens de Hillsborough Disaster.

Lees de rest van dit artikel »

Op 1 april speelt het Nederlands Elftal een belangrijke kwalificatiewedstrijd voor het WK van 2010 tegen Macedonië. Het land werd onafhankelijk in 1991, na het uiteenvallen van Joegoslavië. In de Balkan woedde in die periode een burgeroorlog, met nationalistische en religieuze haatcampagnes. De Deen Anders Levinsen voelde als waarnemer van de Verenigde Naties de tragedie aan den lijve aan. Hij won als voetballer in 1982 met Boldklubben 1893 Kopenhagen de Deense cup. In 1998 startte hij met een uniek initiatief: Open Fun Football Schools (OFSS), Cross Cultures!  Ik ontmoet hem in een Brussels pizzarestaurant aan de overkant van het Europees Parlement, nadat we eerder luisterden naar een toespraak van Uefapresident Michel Platini.

Levinsen is een geestdriftige verteller. Hij gelooft in de universele taal van de bal en staaft zijn levensmissie – hij is intussen directeur – met harde feiten uit het Cross Cultures Project Association Report 2007. Die leren dat tussen 1998 en 2007 over de hele Balkan 563 ‘voetbalscholen’ werden opgezet met 115884 deelnemende kinderen. Macedonië is een actieve participant met 135 projecten en 27495 voetballende jongens en meisjes, de genderverhouding is 1 op 2. Tot zover de cijfers, laten we iets leren van de ‘filosofie’ van de OFFS. Levinsen tekent een intrigerende verhaallijn. Hij verwijst naar de conclusie van een professor geschiedenis in Bosnië-Herzegovina, die zijn concept van ‘openheid, educatie, voetbal & ambiance’ onderzocht: ‘Vandaag is de Open Fun Football School de enige plaats in dit land waar kinderen van om het even welke achtergrond elkaar zonder problemen ontmoeten.’ 

 

offs

 

De OFFS vertrekt vanuit traumatische oorlogservaringen en tracht via sportieve samenwerking het wantrouwen, de angst en de haat weg te nemen bij mensen die ooit zonder problemen met elkaar leefden. Levinsen haalt als mooiste herinnering een story uit Srebrenica op. Hij diept zijn dagboek op: 

‘We schrijven december 1999. Meer dan 400 kinderen zullen elkaar ontmoeten in een Fun Football Festival. Onder hen zijn er zestig van moslimafkomst. De meeste moslimkinderen werden ‘etnisch gescheiden’ tijdens de exodus van 1995. Vandaag zitten verschillende moslimkinderen – meisjes en jongens – op de bus met kinderen uit het nabije stadje Pale, de hoofdstad van Bosnische Serviërs tijdens de burgeroorlog. Vanuit Pale organiseerden zij de etnische zuivering. Vier jaar later reizen kinderen met een moslim- en een Bosnisch-Servische achtergrond dus samen in dezelfde bus naar een voetbalwedstrijd. Niemand hield het voor mogelijk. Het is de eerste maal sinds het einde van de burgeroorlog dat moslimkinderen in deze stad zijn. Meer, het is het eerste multi-etnisch evenement dat sinds de moordpartij in Srebrenica zal doorgaan.’

 

Ik hoor het op het sportveld van de school in Srebrenica de eerste nieuwsgierige toeschouwers binnen druppelen, samen met lokale kinderen die participeren aan de dag.

 

Anders Levinsen hield zijn hart vast toen de bus arriveerde. Hij leest opnieuw voor uit zijn dagboek: ‘Als de moslimkinderen uit de bus stappen, ontvangen ze een spontaan applaus van de lokale kinderen van Bosnisch-Servische achtergrond en van de 300 toeschouwers. Deze reactie was niet geregistreerd. Vele mensen barsten in tranen uit. De kinderen worden door elkaar in groepen verdeeld en binnen de kortste keren gaan ze allen in het voetbal en de animatie op. De sfeer is fantastisch. Ze vergeten de omstandigheden. Er wordt gesport op het ritme van de muziek. De vroegere ‘vijanden’ amuseren zich samen, lachen en geven elkaar de ‘high-five’. Als ware het de meest gewone zaak ter wereld. Maar dat is het niet. Op de achtergrond getuigt de kapot gebombardeerde school van de wrede oorlogsgebeurtenissen. Heden en verleden schuiven in elkaar. Geruisloos, geweldloos.’

 

 

 

De Open Fun Football Schools verzetten zich tegen elke vorm van segregatie. Anders Levenson gooit  alles door elkaar! Hij windt er geen doekjes om:  ‘Gemengde teams, letterlijk en figuurlijk! Goede en slechte spelers in dezelfde ploeg, gekleurd en blank, jongens en meisjes, moslim, christen en vrijzinnig. Er wordt niet gediscussieerd over wat allemaal fout is gegaan in het verleden. Het voetbal als vredesbrenger, als ontmoetingsplaats voor jongeren en ouderen van verschillende etnische en sociale groepen. Ondanks het innerlijke wantrouwen en de mentale grenzen die bij de meeste deelnemers onzichtbaar aanwezig zijn. De filosofie van voetbal als the good game doorprikt de oude tegenstellingen en bouwt een nieuwe identiteit op, die van een positief wij-gevoel. Het raakt mensen op een wijze die hen hun religieuze of etnische achtergrond doet vergeten en dynamische energie bezorgt. Begeleiders en coaches die enkele jaren geleden elkaar nog achter de frontlinies beschoten en naar het leven stonden, werken vandaag samen voor hun kinderen.’

Na ons gesprek spoedt hij zich naar de luchthaven. Hij vertrok die ochtend om 4 uur uit Kopenhagen. Om 20 uur zal hij ‘s avonds op het veld staan, als trainer van zijn amateurclubje. De methode van Anders Levinsen werpt elke dag zijn vruchten af in de Balkan, van Kroatië tot Macedonië, als ware het een voetbalgod der kleine dingen.

Ajax treedt in de achtste finale van de Uefacup op 12 en 19 maart aan tegen Olympique Marseille. Na PSV en FC Twente bezoeken de Amsterdammers als derde Nederlandse club het Stade Velodrome. De fans van l’OM zorgen er voor een onwezenlijke sfeer en behoren tegenwoordig tot de beste van Europa.

28 mei 1993. Olympique Marseille-AC Milan 1-0, Europacup der Landskampioenen. Zakenman-voorzitter Bernard Tapie steekt de Cup triomferend in de lucht. Maar na le jour du victoire dook onmiddellijk het spookbeeld van de nachtmerrie op toen amper een maand later bleek dat de hele constructie l’OM-Tapie niet meer was dan een luchtkasteel gebaseerd op financiële corruptie en omkoopschandalen.

In het essay Allez l’OM! Allez Tapie? Fussball und Politik und Südfrankreich onthullen de Duitse onderzoekers Werner Krauss en Martin Döring het fenomeen. De vuistregel bij uitstek van de sport vormde de basis voor de economische ideologie van Bernard Tapie: gagner, zij het tot elke prijs. Tussen 1986 en 1991 pompte hij 300 miljoen toenmalige Franse franken (60 miljoen Euro) in het naar adem snakkende OM, de laatste trots van het door werkloosheid gehavende grootste havenstad van Frankrijk. De geliefde schurk – desgevraagd beweerde een meerderheid van de Franse vrouwen te hunkeren naar een bedscène met Nanard – opende opnieuw zijn goocheldoos maar dat zou niet beletten dat hij uiteindelijk toch in de gevangenis belandde.

Tapie bleek uiteindelijk een trendsetter. Zijn opvolger als grootste aandeelhouder Robert-Louis Dreyfus, destijds topman van Adidas, en trainer Roland Courbis belandden na zwendel met transfers van onder meer Dugarry, Blanc en Ravanelli en illegale vergoedingen voor een bedrag van 28 miljoen euro op hun beurt in de beklaagdenbank. Het wanbeleid stapelde de blunders op: licentieproblemen, vechten tegen de degradatie en dreigend bankroet. Ondanks twee verloren finales in de Uefacup van 1999 (AC Parma 3-0) en 2004 (CF Valencia 2-0). De door het publiek beschimpte Dreyfus legde rondom de 250 miljoen euro op tafel om de club van de ellende te redden maar dit ging te gretig gepaard met het aftasten van de wettelijke grenzen. De Zwitserse zakenman liep in 2006 tegen de lamp. De rechtbank sprak een duidelijke straf uit: drie jaar met uitstel en 350000 euro boete, het maximum in Frankrijk voor misbruik van gemeenschapsmiddelen. Dreyfus bleef tot op het naïeve af ontkennen. Roland Courbis werd voor twee jaar de nor ingedraaid, waarvan één jaar effectief. Onder meer voor het innen van 650000 euro op een Zwitserse rekening.

In 2005 werd het roer helemaal omgegooid. De voormalige Senegalese journalist en spelersagent Pape Diouf dwong de weg naar het presidentschap af. Marseille is de eerste club in Europa met een Afrikaan aan het hoofd. Diouf begon met een zuivere lei en bande de financiële schermutselingen naar de achtergrond. Bij de supporters maakte hij zich onsterfelijk nadat hij in 2006 het tweede team naar Parijs stuurde. Omdat de thuisploeg geen adequate beveiliging aanbood voor het supportersvak van l’OM. Het duel met Paris Saint-Germain (PSG) is de Franse voetbalklassieker – le Clasico – van de haat. Alle emoties drijven boven: hoofdstad contra havenstad, maar vooral racisme (PSG) versus veelkleurigheid (l’OM). Volgens het boek ‘OM/PSG – Les meilleurs ennemis’ wordt de Parijse ‘Kop de Boulogne’ door neonazi’s gedomineerd. De skinheads viseerden op het einde van de jaren tachtig ook de staantribunes van het Stade Vélodrome maar ze werden verdreven door het ‘Commando Ultra’ en de ‘South Winners’. Daar hangen vandaag metershoge vaandels van Che Guevara. De fans zijn tegenwoordig de grote kracht van Olympique Marseille. OM, c’est Marseille. De stad ademt de club, de kleuren zijn prominent aanwezig. De ethnoloog Christian Bromberger getuigt aan het Oostenrijkse voetbalmagazine Ballesterer hoe de mentaliteit het jongste decennium helemaal is gekeerd: ‘Vandaag is het Stade Vélodrome een smeltkroes. OM is de thuishaven voor alle inwoners van de stad, ongeacht hun huidskleur, religie of afkomst. De club vormt het sociale cement van Marseille. Overal zie je blauwwitte stickers met J’aime OM.

Zowel voor de generatie Italiaanse migranten van de jaren vijftig als voor de zogenaamde Beurs – mensen uit de Maghreb – is OM een onderdeel van de zin van het leven. In tegenstelling tot de jaren tachtig is het racisme taboe geworden in het stadion. De atmosfeer is onwezenlijk met prachtige choreografieën en Bengaals vuurwerk.’

Het Stade Vélodrome is als een vulkaan. Met gevaarlijke uitbarstingen. Het vuur brandt hevig. Stroomt de lava weldra opnieuw over?

Waarde heer Platini,

 

FBL-EURO-2008-AUS-UEFA-PRESSER

 

Op 18 februari luisterde ik in het Europees Parlement in Brussel naar uw hervormingsplannen voor het voetbal. Het viel me op dat u ook aandacht schonk aan het begrip ‘sociale waarden’. Ik wilde een simpele vraag tot u richten maar twijfelde te lang of ik ze in de taal van Shakespeare – niveau steenkolenschots – of Molière  – niveau banlieufrans – zou stellen. Intussen eisten opdringerige Spaanse en Italiaanse parlementsleden de micro op en ze vuurden zonder enige taalbescheidenheid oppervlakkige opmerkingen af over scheidsrechterlijke dwalingen en andere onzin.

Waar ik aan dacht: hoe kijkt u aan, mijnheer de president van UEFA, tegen het eenvoudige principe om elke betaald voetbalclub in Europa te omkaderen met een professioneel sociaal departement?

Er is een nieuwe dimensie in het spel, die heet maatschappelijk verantwoord voetballen.

Zal ik ze even aan u uitleggen?

Wist u dat zij zich op het einde van de jaren tachtig ontspon vanuit de Engelse spelersvakbond? Met het vinnige verhaal van Football in the Community werden de clubs aangepord zich tot gemeenschapsbindende factor te ontwikkelen. Als antwoord op het uitdijende hooliganisme.  De Engelse voetbalfan gold toen volkomen terecht als de meest barbaarse – dronken, gewelddadig en racistisch – van Europa.  En kijk, now it’s time for something completely different: volgens een wetenschappelijk onderzoek van de National Fan Survey 2006-07 is enkel het eerste adjectief van de opsomming – de drank – onderdeel gebleken van een onuitroeibare traditie.  Immers: 97% van de supporters schraagt zich achter het rolmodelschap van spelers en 82% gelooft in de positieve kracht van de voetbalvereniging: ‘The role of The Premier League as a wider force for social good.’ Dat we dit nog mochten beleven!

 

Vindt u ook dat de toestroom van snoeverige zakjapanners in maatpak rond de bestuurskamers dreigde het voetbal van zijn historische wortels af te snijden? Deze mosterd haalde ik bij de gezaghebbende sportwetenschappers John Sudgen en Alin Tomlinson, auteurs van How Big Money is Hijacking World Football (1999). Graag hun citaat ter staving van mijn standpunt: ‘We geloven dat het topvoetbal moet geleid worden door eerlijke, erudiete mannen en vrouwen die het belang van de sport voorrang geven op hun persoonlijke macht, bankbalansen en prestigieuze aanwezigheid op party’s van de jetset.’ Die zit, ziet u? Met de tegenbeweging der positivo’s valt niet te spotten!

 

Ik goochel nog even voor u met cijfers en een WRR-achtig begrippenkader: solidariteit, duurzaamheid, sociale inclusie, integratie, en cultuur scoren hoog op de waarderingsschalen van de hedendaagse Engelse supporter, met name van 7,3 tot 8,4 op 10! ‘Community engagement is now waven into the fabric of football.’ U ziet, wie het terdege organiseert, boekt resultaat. De Premier League investeert jaarlijks 20 miljoen euro in zijn samenlevingsprojecten!

 

Het vuistdikke slotrapport over het WK in Duitsland bevalt van gelijkaardige besluiten. Ik diep nog even voor u op omdat het als eerste wereldkampioenschap gold met sociale omkadering. Een inslaand succes!  Fussball WM 2006. Abschlussbericht der Bundesregierung (januari 2007) behandelt zakelijk de geslaagde kruisbestuiving tussen voetbal en cultuur (3,5 miljoen bezoekers bij tentoonstellingen en opvoeringen), duurzame ontwikkeling (75% van de supportersverplaatsingen met het openbaar vervoer en het energieverbruik afgestemd op de Kyoto-doelstellingen), welzijn & onderwijs (205 scholen met 34.000 scholieren namen deel aan campagne Fair Play for Fair Life, met als uitgangspunten Fair Trade), en gezonde beweging (Deutschland bewegt sich). En dan te bedenken dat we met de apotheose de rij afsluiten: de fanfeesten volgens het motto Meet & Greet!

 

De gezaghebbende Professor Gunter Pilz van het Institut für Sportwissenschaft rondde in december zijn onderzoek omtrent dit curieuze verschijnsel af.

Supportersgroepen stroomden – op georganiseerde wijze – voor de wedstrijden vreedzaam samen in het centrum van de stad en genoten tijdens de ‘Public Party’ van sportieve, muzikale en culturele animatie. Gevolg: veel vrouwen, families en vriendengroepen kwamen op de fanfeesten af, ook al bezochten ze de wedstrijd niet. Het fanfeest werd dus een evenement op zich, met een hoog Woodstock- en Love Paradegehalte en honderdduizenden prettig gestoorde en gepassioneerde deelnemers.

Dorre en doodsaaie Duitsers dacht u? Ze zijn nog steeds niet van hun dolle wereldbekerzomer bekomen!

Ik zet het vizier even op scherp: het voetbal staat voor een cruciale keuze. Tussen fun, verbroedering en gezelligheid of vulgaire spreekkoren, geweld en racisme. Tussen solidariteit met de gemeenschap of de onredelijke eisen van beursprofiteurs die de clubs op de rand van het bankroet hebben gebracht. De nieuwe dimensie van het spel – in Nederland intussen op de sporen gezet door de Stichting Meer dan Voetbal – heeft een naam: maatschappelijk verantwoord voetballen!

 

Waarom ontwerpen Uefa en EU niet één gestroomlijnde synthese? Volgens een rechtvaardige financiële verdeelsleutel: 50% naar salarissen, 25% naar jeugdopleiding/vrouwenvoetbal, 15% naar de infrastructurele vernieuwing – beter comfort volgens de regels van de ecologische duurzaamheid – en 10% naar de combinatie sociale projecten-supportersbegeleiding. Ik werp maar een balletje op. Wie neemt bij het initiatief? U, dear mister president? Change Michel Platini! Yes you can!